REËLLES NIEUWS

Wij horen met onze ogen!

Hoe hoor jij?

Hoe hoor jij?

“Het heeft een tijdje geduurd voordat ik mijn hoorapparaatje durfde indoen. Zo rond mijn tiende, elfde jaar. Met het gehoorapparaat klonken bepaalde geluiden en muziek ineens wel wat duidelijker. Maar de spraakverstaanbaarheid verbeterde helaas niet zo veel, dus meekomen op school ging nog steeds heel moeizaam.”

Dat zijn de vragen die Désirée Lageweg in dit boek beantwoordt. In haar boek ‘Wij horen met onze ogen’ bespreekt zij situaties uit de praktijk die voor slechthorenden heel herkenbaar zijn. Bijvoorbeeld het gevoel van isolement in gezelschap: ‘Waar hebben ze het over?’ of achterdocht: ‘Lachen ze me uit?’

VRAGENLIJST EN TWITTER
Als meisje van zes jaar kreeg Désirée gehoorproblemen. Later kreeg ze ook fibromyalgie (reuma van de weke delen). Spreken doet ze goed omdat ze pas na de kritische leeftijd van drie jaar gehoorproblemen kreeg. Maar omdat ze zo goed praat vergeten mensen snel dat ze slechthorend is. Désirée verzamelde voor haar boek praktijkvoorbeelden van mensen die slechthorend zijn. Aan hen legde ze een vragenlijst voor. Ook reacties op twitter gebruikt ze in het boek. Wat slechthorenden frustreert zijn: “zaken als niet zelf kunnen telefoneren, programma’s zonder ondertiteling niet kunnen volgen, oorzaak van een lachbui zijn op het werk, een gesprek dat verstomt nadat je vertelt dat je slechthorend bent, eenzaam zijn in een groep horenden en nog veel meer.”

SLECHTHORENDEN DOEN HUN VERHAAL
Zij vertellen hoe het begon, hoe er met hen wordt omgegaan in de privésfeer en op het werk. Vooral Tiny kan goed voor zichzelf opkomen: “Laat ik niet merken dat iemand mij bespot. Die pak ik dan dubbel en dwars terug, verbaal dan. Doordat ik niet altijd direct kan antwoorden omdat ik iets niet meteen verstaan heb, reageer ik veel te laat. Ik bepaal mijn eigen grens en laat niet met mij sollen. Als ik merk dat iemand me pest dan zal die persoon het weten ook en desnoods meld ik dit. Mijn vechtersmentaliteit sleept me er wel doorheen.” Marie: “Ik ben een enkele keer in de problemen geraakt tijdens het werk. Dat was met het werk op zich. Verder kom ik eerlijk voor mijn handicap uit, dat wil zeggen; de beperkingen ervan.”

EIGEN BAAS
Als het niet lukt op de arbeidsmarkt, kun je ervoor kiezen eigen baas te worden. Zoals Tiny deed: “Toen ik net bezig was met een nieuwe cursus liep ik bij een logopediste. Aan haar vertelde ik mijn verhaal over de cursus en dat ik dolgraag wilde werken en daarom iets nieuws probeerde. Ze zei dat het echt niet kon om cliënten met een onduidelijke stem te woord te staan. Ik had nog nooit zoiets doms gehoord. Als cliënten me niet zouden kunnen verstaan, dan kunnen ze het toch nog een keer vragen? Moet ik ook. Maar dat zou dan storend zijn, niet snel genoeg. Mijn spraak zal nooit meer verder verbeteren. Hooguit iets duidelijker worden. Ik heb nooit meer een voet binnen de deur van de logopediste gezet. Maar goed dat ik naar mijn eigen gevoel heb geluisterd en mijn cursus gewoon heb afgerond, ik heb er nog steeds erg veel profijt van want ik ga hiermee mijn eigen praktijk beginnen.”

REKENING HOUDEN MET SLECHTHORENDHEID
Horenden mogen meer rekening houden met slechthorenden is een rode draad in het boek. Nicole: “Informatie ontvangen en gewone kletspraatjes kosten mij helaas meer moeite. Ik mis een paar dingen, door het niet te verstaan en voel me vaak buitengesloten. Dat vind ik wel balen en had liever gehad dat ik in het middelpunt van de belangstelling kon staan. Ik vind dat men eens echt rekening moet houden met slechthorenden.” Na het lezen van dit boek besef je als horende beter hoeveel moeite en energie een gesprek van iemand die slechthorend is vergt. Oma: “Bij nader inzien is de ander dommer dan ik, omdat er heel vaak niet naar doven wordt geluisterd. Het kost me veel inspanning om me op een gesprek te concentreren, waar ik dan ook weer moe van word. Ik luister soms niet meer en blijf vaker thuis.”

ERVARINGEN MET ACHTERDOCHT EN ISOLEMENT
De ervaringen met achterdocht en isolement zijn heel divers. Nicole: “Ik heb niet altijd het gevoel dat men mij uitlacht of over me roddelt. Wel denk ik dat horenden denken dat slechthorenden dom of achterlijk zijn. Maar ik ben niet dom en ik trek me er niets van aan.” Mariëlla: “Die achterdocht heb ik niet. Ik ervaar juist respect van andere mensen en dat wordt me ook gezegd.” Tiny: “Een tijdlang heb ik hier erg veel last van gehad, zeker als ik op straat liep en iemand van een groep keek net iets te lang. Je weet tenslotte maar nooit, er gebeuren zoveel nare dingen. Na het volgen van een zelfverdedigingcursus voor slechthorende vrouwen bij ons in de buurt voel ik me veel beter.” Aline: “Ik heb heel vaak het gevoel er alleen voor te staan. Ik heb moeite met het vinden van contacten. Maar als ik eenmaal vrienden heb dan blijft het contact wel aanhouden. Nicolaas: “Ik heb geen last van isolatie, alhoewel ik geen vlotte causeur ben.”

VOORDELEN
De voordelen van slechthorendheid komen ook aan bod. Goed zijn in lichaamstaal lezen, vanaf een afstand kunnen liplezen en concentreren op je werk is ook een pluspunt. Anton: “Soms bel ik zonder hoorapparaat met mijn gsm aan mijn oor in de auto. Drie keer ben ik aangehouden door de politie. Tot nu toe kwam ik altijd weg met hetzelfde excuus. Ik vertelde altijd dat ik bezig was mijn gehoorapparaat goed te doen omdat hij niet lekker zat.” Lisanne: “Soms is het best wel handig om slechthorend te zijn. Ik slaap ’s nachts heerlijk en ik word niet wakker van onweer. Toen de kinderen heel klein waren werd ik niet wakker van hen. En een jongen die naast me zat tijdens mijn beroepsopleiding, zong erg vals. Ik deed mijn hoorapparaten dan uit.”

DINGEN DIE JE ZOAL KUNT MEEMAKEN
“Door blijven rijden terwijl het autoalarm nog aan staat. Door blijven stofzuigen terwijl het snoer er is uitgetrokken. Meelopen met iemand die jouw naam helemaal niet had genoemd in de wachtkamer van de tandarts. Per ongeluk op de staart van je kat gaan staan terwijl hij aan mauwen is en jij het arme beest niet had opgemerkt. Diep in gedachten de weg oversteken en niet merken dat er een ambulance met blauw zwaailicht nadert. Doordansen terwijl de muziek al is gestopt. Tegen iemand praten die al is weggelopen. Je kind terugroepen terwijl het achter je staat. Merken dat je ineens respectvol wordt behandeld als je verteld dat je slechthorend bent.”

KLIM OOK IN DE PEN
Met dit boek wil Désirée haar ervaringen en die van andere slechthorenden delen met horenden om meer begrip te kweken. Zij vertellen waar ze tegenaan lopen en hoe dat voelt. Zij vertellen hoe horenden begrip kunnen tonen voor het isolement en de achterdocht die slechthorenden ervaren. Ze geeft bruikbare tips en een lijst wat wel en niet te doen. “Dit boek ontstond uit woede,” vertelt Désirée in een interview. Lees hier het hele interview. Heb jij ook een bijzonder boek gelezen? Vertel het ons. Of reageer op dit artikel. Wij horen graag van jou! Snuffel ook eens in Reëlle's Boekenkast.


REACTIES

Wij horen met onze ogen!

SCHRIJF EEN REACTIE

code
Klik hier als u de code niet kunt lezen.
Velden met een * zijn verplicht.
REËLLE TWITTERT
VOLG REËLLE