20 februari 2012

Tim Traas

Mijn ervaring met chronische depressie

Al zien veel mensen het niet aan mij of verwachten ze het soms niet, ik ben chronisch depressief. Ik loop al jaren rond met een depressieve stoornis.

Al als kind kwam dat naar boven, ik wilde soms dagen lang niets met andere kinderen te maken hebben. Ik zat lekker Bassie & Adriaan te kijken, ik speelde met mijn speelgoed en er was niet zoveel aan de hand. Toen ik mijn opa toen ik 5 was heb zien doodgaan, heb ik 6 maanden niet gesproken.

Toen ik in 2000 erachter kwam dat ik gehandicapt was, begon de depressie alleen maar erger te worden. Ik ging een half jaar lang bijna niet naar buiten. Ik wilde niets meer met de buitenwereld van doen hebben. Ik zat in mijn pyjama achter de pc of las boeken. De buitenwereld was mijn vijand. Die depressieve episode heeft ook geleidt tot behandeling bij Ithaka, het jongeren onderdeel van Emergis in Zeeland.

9 jaar geleden ongeveer, toen ik 16 was kwam mijn tweede grote depressie. Deze uitte zich anders. Ik ging van alles doen, zolang ik maar bezig was. Als ik niets te doen had ging ik piekeren. Ik sliep ook heel erg slecht, dat kwam door een medische kwaal. Maar de dokter dacht dat het aan de depressie lag. Ik werkte voor de Jongerenraad soms tot 5 uur in de nacht door. Ik viel in slaap met papieren stukken in bed bijvoorbeeld of in de stoel op kantoor. Daarnaast had ik de drang om mijzelf te verwonden. Ik sneed om de pijn in mijn lichaam te compenseren met pijn, die ikzelf kon maken. Ik heb hier blijvende littekens aan overgehouden. Ook heb ik toen tweemaal achter elkaar een poging gedaan tot zelfdoding.

Ik had ook last van overmoed op bepaalde momenten, ik piekte en ik daalde. Hybris syndroom (vernoemd naar de Griekse Godin) had ik soms last van. Ik wilde te veel en dat kon mijn lichaam niet aan, waardoor ik mij steeds slechter voelde en weer ging snijden. Ook dronk ik heel veel. Stiekem wist ik aan hoeveelheden drank te komen en dronk ik. Toen ben ik uit mijzelf , ik weet niet precies waarom naar Indigo gegaan. Dat was voor korte behandelingen. Daar ben ik uiteindelijk anderhalf jaar aan mijzelf bezig geweest.

Ik ben nu ook sinds 2008 vrij van Automutilatie. De laatste keer was bij het overlijden van mijn Tante.

Mijn depressiviteit heb ik wel gehouden, beperkter. Ik ben soms heel erg onzeker en vind dat vooral in een relatie heel moeilijk. De meisjes die echt van mij hebben gehouden en andersom ook wisten dat, konden dat ook merken. Maartje bijvoorbeeld, mijn jeugdliefde wist dat ik enorm depressief kon wezen. Maar ook Anvanya, die soms een beer van een vent van bijna 100 kilo in der armen had alsof ik een klein kind was. Uit onzekerheid, verdriet, die ik niet echt goed kon uiten.

Ik slik antidepressiva, hierdoor kan ik het reguleren tegenwoordig. Maar er vanaf zijn, dat ben ik niet en zal waarschijnlijk ook nooit worden. Maar ondanks alles ben ik best gelukkig. Ik deel deze ervaring met jullie, omdat ik denk dat hier in alle veiligheid kan vertellen.

Maar ik heb ook geleerd vrolijkheid te vinden. Ik kan mijzelf weer helemaal kind maken, als ik heel erg down ben. Ik ga naar Bassie & Adriaan kijken. En de mensen die mij kennen, weten dan ook van komt het goed. Ze zien mij dan soms van een dood vogeltje veranderen naar een vrolijk vogeltje.

 Ik zoek ook gezelligheid op, van bepaalde personen.

Maar soms alleen zijn en een boek lezen, kan ook helpen. Dus het verschilt.

Ik ben enorm trots op mijzelf dat ik niet meer in mezelf snijd of op andere manier mezelf verwond.

Dit is mijn ervaring. En voor wie het hebben gelezen, bedankt.