REËLLES NIEUWS

Brein in brand

Hersteld haar brein?

Hersteld haar brein?

“Plotseling schoten mijn armen recht naar voren, als van een mummie; mijn ogen rolden naar achteren en mijn lichaam verstijfde. Ik snakte naar adem. Mijn lichaam werd nog stijver terwijl ik herhaaldelijk inademde zonder uit te blazen. Bloed en schuim begonnen tussen mijn op elkaar geklemde tanden door te stuwen.”

Susannah Cahalan heeft het allemaal: een leuke, drukke baan, een appartementje in hartje New York en een fijne vriend. Dan, vanuit het niets, begint ze hallucinaties te ervaren en epileptische aanvallen te krijgen. Ze komt een maand in het ziekenhuis terecht, maar kan zich later niets van deze periode herinneren. Aan de hand van ziekenhuisbeelden, verhalen van familie en vrienden en verslagen van medisch specialisten probeert ze de puzzelstukjes van haar verloren maand in elkaar te passen.

Hallucinaties
“‘Angela, ik moet je iets vreemds vertellen,’ fluisterde ik, bang dat mensen me zouden horen en zouden denken dat ik gek was. ‘Ik zie felle kleuren. Die kleuren doen pijn aan mijn ogen.’ ‘Hoe bedoel je?’ vroeg ze, met duidelijke bezorgdheid in haar glimlach. Mijn gedrag werd met de dag grilliger. Maar pas deze ochtend begon mijn verwardheid haar te beangstigen.” Of het nu begon met bedwantsen, de nies van een zakenman in de metro, de ziekte van haar kat, of iets heel anders – dat is volstrekt onduidelijk – Susannah is zichzelf niet. Ze hallucineert en haar reactiesnelheid neemt sterk af. Na enkele epileptische aanvallen wordt ze opgenomen in het ziekenhuis. Daar gaan haar achterdocht en paranoia gewoon verder en ze probeert bovendien enkele keren te ontsnappen. “‘U moet me hieruit laten. Ik hoor hier niet,’ vertrouwde ik haar nerveus toe. ‘Ze zeggen allemaal lelijke dingen over me.’ ‘Wie zegt iets over je?’ ‘De mensen op televisie.’” Diverse diagnoses passeren de revue. Pas als er een ongewoon hoog aantal witte bloedlichaampjes in haar ruggenmergsvocht wordt geconstateerd, komt er schot in Susannah’s behandeling. Een nieuwe neuroloog herkent haar symptomen: haar lichaam valt haar hersenen aan; haar brein staat in brand.

Begrijpen
Met het herkennen van Susannah’s auto-immuunziekte is het echter nog niet voorbij. Er vindt een hersenbiopsie plaats en Susannah krijgt verschillende soorten medicatie en therapieën om haar ziekte het hoofd te kunnen bieden. Zoals gezegd herinnert Susannah zich niets van haar maand in het ziekenhuis, maar ze wil wel een zo volledig mogelijk beeld krijgen van deze periode. Ze is tenslotte journaliste. Ze bekijkt opnames die zijn gemaakt in het ziekenhuis, interviewt medische professionals en leest de dagboeken die haar dierbaren hebben bijgehouden tijdens haar opname. “Door het dagboek kon ik het ziekenhuisverblijf vanuit mijn vaders perspectief herbeleven. Ik las en herlas elke zin; er waren grappige momenten en ernstige perioden, en er stonden zulke hartverscheurende passages tussen dat ik halsoverkop naar Brooklyn wilde om hem onstuimig te omhelzen.” Haar wil om te begrijpen wat haar is overkomen komt ook naar voren in enkele medisch-getinte passages in het boek, waarin gebruikte termen en hun relevantie worden uitgelegd.

De krant
Na een maand wordt Susannah uit het ziekenhuis ontslagen; ze mag eindelijk naar huis – het huis van haar moeder, welteverstaan. Ze moet nog steeds medicijnen gebruiken en verder veel opknappen van haar ziekte. Als ze met haar vriend op bezoek gaat bij diens zussen, schrikken deze van haar toestand: “Mijn haar was onverzorgd, en de boze rode kale plek van de biopsie was zichtbaar, compleet met de metalen krammen om mijn huid bij elkaar te houden. Op mijn oogleden zaten gele korstjes. Ik liep onzeker, als een slaapwandelaar met gestrekte en verstijfde armen en geopende ogen die zich nergens op richtten.” Een psychologe stelt dat er een groot verschil is tussen hoe Susannah overkomt en hoe ze er van binnen aan toe is, en zelf voelt Susannah deze scheidslijn ook. Ze kan geen achthoek (na)tekenen, maar wel complexe logische sprongen maken. Langzaam maar zeker gaat het echter beter en voor ze het weet, gaat Susannah weer eens langs bij de krant. Een artikel van eigen hand over haar ziekte verschijnt in de krant, waardoor ze veel reacties krijgt van mensen (en dierbaren) met vergelijkbare aandoeningen. “Ik leef met dat constante refrein – niet van zelfmedelijden, maar van de vraag waarom mijn lichaam besloot zich tegen zichzelf te keren. En waarom overkomt een mens dit? Er zijn duizenden gevallen van anti-NMDA-receptor encefalitis en veel ervan zijn niet goed afgelopen.” Stukje bij beetje pakt ze haar oude leven weer op: ze gaat weer voltijds aan de slag en gaat samenwonen met haar vriend, die haar al die tijd heeft gesteund. Toch blijft Susannah zich afvragen of er misschien een deel van haar niet van de brand in haar brein is hersteld.

Klim ook in de pen!
Heb jij onlangs nog een boek gelezen waarvan je wijzer bent geworden? Of heb je dit boek misschien wel gelezen? Wat vond jij ervan? Reëlle hoort het graag, dus laat vooral een reactie achter!

Snuffel ook eens in Reëlles boekenkast! 


REACTIES

Brein in brand

SCHRIJF EEN REACTIE

code
Klik hier als u de code niet kunt lezen.
Velden met een * zijn verplicht.
REËLLE TWITTERT
VOLG REËLLE