REËLLES NIEUWS

De autist en de postduif

“‘Dus een goede viool moet de leeftijd van de bank duidelijk maken?’ ‘De goede viool is eigenlijk een bank die naar een andere vorm reist, niet om op te zitten, maar om naar te luisteren.’ ‘Wat een wereld als een bank wakker wordt en een viool blijkt te zijn en een viool droomt dat ze een bank is.’ ‘Precies’, zei Geert. ‘Precies.’”

Geert groeit op bij zijn alleenstaande moeder Janine. Als hij 37 jaar is, vindt zij het tijd dat hij uit huis gaat. In ‘De autist en de postduif’ beschrijft Rodaan Al Galidi hun leven voor dit feit en hoe Geert zich handhaaft als hij eenmaal op zichzelf woont.

DE KRINGLOOPWINKEL
“Toen hij ’s avonds zijn veters lostrok in zijn kamer, was hij onrustig. Niet omdat zijn lange onderzoek naar de tijd in de prullenbak was geëindigd, maar omdat er morgen op school een sportdag was en hij niet wist of hij eerst zijn sportkleren aan moest doen en zich dan moest aanmelden, of zich eerst moest aanmelden en dan omkleden.” Geert is van jongs af aan een bijzondere jongen: hij breekt bijna alle botten in zijn lichaam en raakt in paniek als iets niet gaat zoals hij dat gewend is. Alles neemt hij letterlijk. In de kringloopwinkel waar zijn moeder werkt, vindt Geert zijn heil. Omdat ze er direct achter wonen, is er een verborgen doorgang waardoor hij de winkel in kan. Elke avond loopt hij er rond en vermaakt hij zich met wat hij er aantreft. Hij repareert kapotte spullen en gaat apparaten aan elkaar verbinden. “Vlak daarna stond er een oude elektrocardiograaf in het magazijn. Dat gaf Geert een nieuwe uitdaging. Hij verbond een platenspeler met het medische apparaat en als hij een elpee beluisterde, tekende de elektrocardiograaf een hartfilmpje van de muziek. Zo kon Geert van alle elpees onderzoeken of het goede muziek was of niet.”

Dan vindt Geert in de kringloopwinkel een viool. Een echte Stradivarius, zo wordt de lezer toevertrouwd, maar Geert weet niet wat dat betekent en zal er ook niet achter komen. De viool is kapot en Geert ontwikkelt zijn eigen manier om deze te repareren: met mummificatie-instrumenten en oude banken uit de kringloopwinkel. Na de reparatie gaat hij bijna als vanzelf verder met het bouwen van nieuwe, eigen violen. “Nadat hij een bank in zijn eerste viool had veranderd, plakte hij de prijs van de bank op de viool en hing ze zonder snaren tussen de schappen met schoenen. Toen ze na een paar weken voor de grap door iemand werd gekocht, begon hij aan de tweede viool. Hij koos een bank, werkte tot het een viool was geworden en hing ze bij de schoenen en tassen.” Door een toevallig passerende vioolkenner en –verkoper worden Geerts violen (evenals de Stradivarius) opgemerkt. Deze overtuigt Geert om hem de violen op te sturen, zodat hij er meer aan kan verdienen dan in de kringloopwinkel.

AUTISME
Het wordt duidelijk uit de titel en de achterflap van het boek: Geert is een autist. In het boek wordt aan een diagnose niet echt aandacht besteed, maar Geert wordt duidelijk als autistisch getypeerd. Hij heeft moeite ermee verbindingen aan te gaan met mensen en maakt liever verbindingen tussen apparaten. Wanneer hij met zijn moeder van hun flatje naar het huis achter de kringloopwinkel verhuizen, blijft hij dagenlang onrustig, “hoewel Janine haar best had gedaan zijn slaapkamer in de flat precies na te maken. Ze had de poster van de dinosaurus op precies dezelfde plek gehangen met dezelfde spijkers en de knuffeldieren in dezelfde volgorde op zijn bed gezet, maar de kamer had een andere maat en ook de hoogte van het raam en de plek van de lamp aan het plafond waren anders.” Deze wens, noodzaak bijna, om dingen hetzelfde te houden, zorgt er ook voor dat hij moeite heeft van banken violen te maken nadat hij uit huis is gegaan. Pas als hij zijn werkbank, instrumenten en cassettebandje uit de kringloopwinkel weer tot zijn beschikking heeft, kan hij aan de slag.

HET LEVEN
Voor een boek genaamd ‘De autist en de postduif’ komt de postduif eigenlijk maar in een kort gedeelte voor. Wel zorgt deze duif voor een hele omslag in het leven van Geert. Voor zijn verhuizing speelt zijn leven zich grotendeels in de kringloopwinkel af, maar ook na de verhuizing komt hij nauwelijks buiten en heeft hij niet of nauwelijks contact met andere mensen. Maar dan verschijnt de postduif. Omdat Geert het zielig voor hem vindt dat hij maar alleen is, zet hij hem op marktplaats. “De postduif bleef van elke duivenmelker terugvliegen naar de schuurt van Geert. Dan bracht Geert hem weg of werd hij opgehaald. Na een jaar had Geert kennissen in vele steden (…) Eigenlijk was de duif voor Geert meer een contactadvertentie dan een duif.” Nadat de postduif is aangevallen door een roofvogel, verandert ook de manier waarop Geert violen bouwt en uiteindelijk breekt hij met de violenverkoper. Wat volgt is een happy end voor zowel de doffer als Geert: de doffer krijgt gezelschap van een vrouwtjesduif en Geert van Annamarie Anna Laura, een dame met een zakeninstinct die wel oren heeft naar het geld dat Geerts violen opbrengen.

KLIM OOK IN DE PEN!
Heb jij dit boek ook gelezen? Laat Reëlle weten wat je ervan vond! We horen het ook graag als je een ander inspirerend boek hebt gelezen. Of ga naar onze Eigenwijzer om meer verhalen van mensen met autisme te lezen.


REACTIES

De autist en de postduif

SCHRIJF EEN REACTIE

code
Klik hier als u de code niet kunt lezen.
Velden met een * zijn verplicht.
REËLLE TWITTERT
VOLG REËLLE