REËLLES NIEUWS

Spaak. Overwinnen van een burn-out

Wat te doen als je leven spaak loopt?

Wat te doen als je leven spaak loopt?

“Ik heb me aangekleed en besef nu pas echt hoe ik me de afgelopen dagen aan het afzonderen ben. Ik kan niet langer dan een half uurtje bij Linda of de kinderen zijn, of ik ga alweer in bad, naar de slaapkamer of de werkkamer. Ik voer de hele dag gesprekken in mijn hoofd, word er doodmoe van.”

In 2003 krijgt Pierre Carrière een burn-out. De combinatie van werk, zijn gezin en sociale leven wordt hem teveel. In ‘Spaak’, dat zich in principe vijf jaar later afspeelt, leest hij zijn dagboeken van die tijd terug.

Druk
Pierre heeft het er maar druk mee: het reclamebureau dat hij met twee compagnons runt, draait op volle toeren. Daarnaast heeft hij twee jonge zoontjes, een vriendin en een sociaal leven dat een student niet zou misstaan. Een maand nadat hij en zijn broer hun moeder naar een verzorgingstehuis hebben gebracht, “lag ik op een avond trillend in bed. Mijn ademhaling was hoog en snel, mijn spieren kreeg ik niet meer onder controle. Ik was bang. Het was op. Het was nu echt over, ik wist het direct.” Hij weet al hoe laat het is: hij heeft een burn-out. 

Dagboek
Vijf jaar later zit Pierre beter in zijn vel: hij heeft pillen geslikt, therapieën gevolgd, zijn gezin op een ongedeelde eerste plaats in zijn leven gezet, zijn eigen bureau vaarwel gezegd en een tuinhuis gekocht om tot rust te komen. In dit tuinhuis speelt zich het grootste deel van het verhaal af. Hier leest hij de dagboeken die hij bijhield tijdens zijn burn-out. Zijn ups, downs, dromen, nachtmerries en dagelijks leven komen erin terug. Tijdens zijn dagelijkse fietstochten ontwaart hij zelfs lotgenoten: “In het Stadspark zie ik veel eenzame mensen lopen, met of zonder hond. Sommigen zijn vrij, werkeloos of afgekeurd, anderen zijn net als ik overspannen. Ik zie het aan hun grauwe gezichten met dikke wallen onder hun droevige ogen.” Het dagboek geeft een goed beeld van hoe Pierre zich voelde: ging het minder met hem, is dit direct aan zijn handschrift en manier van schrijven terug te zien. Later wordt zijn handschrift netter en worden zijn verhalen langer.

Schrijfstijl
Door de manier van vertellen krijgt de lezer niet Pierres complete dagboek te lezen: de Pierre van vijf jaar later bepaalt welke delen interessant (of toonbaar?) genoeg zijn om in het boek te gebruiken. “Tussen de drukte door schrijf ik regelmatig dat ik me slecht voel, last heb van mijn ademhaling, geïrriteerd ben, me misselijk voel, paniekerig ben, koppijn heb en vervelend droom.” Inderdaad zou het misschien wat repetitief gaan aanvoelen als hij zijn hele dagboek in het boek had verwerkt. Bovendien verschilt zijn schrijfstijl behoorlijk, afhankelijk van hoe hij zich voelt en hoeveel zin hij heeft om te schrijven en de burn-out in de ogen te kijken. Dat is ook minder geschikt in boekvorm. Wel vat hij natuurlijk de context van de fragmenten samen. Met de kennis en ervaring die hij ‘nu’ heeft, blikt hij bovendien terug. “Ik heb er weer een angst bij, alsof ik er nog niet genoeg had. Ik ben bang dat ik aan de angstremmers verslaafd ben.” Hij trekt bijvoorbeeld ook de conclusie dat foto’s inplakken therapeutisch werkt (heel goed zelfs, achteraf gezien).

‘Gewoon’ overspannen?
Tijdens zijn burn-out kent Pierre betere en slechtere momenten. Op de slechte momenten lijkt niets ooit meer goed te komen, op de goede momenten lijkt hij meer aan te kunnen dan ooit tevoren. “Zoals ik me de afgelopen drie dag voel, heb ik steeds sterker het idee dat mijn vermeende burn-out wel eens een enigszins gemiddelde, zelfs redelijk lichte, overspannenheid is.” Even later geeft hij aan: “Een dag later sta ik weer met beide benen op de grond.” Hij is dan meteen weer een stuk minder positief dan vlak van tevoren. Na enkele dips en wat lijkt op een terugval lukt het Pierre langzaamaan uit zijn burn-out te komen. Met medicijnen en therapieën, maar die neemt hij inmiddels voor lief. Stukje bij beetje gaat hij weer aan het werk, slikt hij minder medicijnen en maakt hij voor zichzelf duidelijk wat wel en wat minder belangrijk is in zijn leven. Hoe beter het met hem gaat, hoe minder vaak hij opschrijft wat hem bezighoudt. Al snel is zijn aanvankelijke burn-out meer dan een jaar geleden. “Deze weken ben ik de antidepressiva aan het afbouwen. Ik merkte de laatste tijd dat het spul me afremt.” Hiermee lijkt er een einde te zijn gekomen aan een zware periode in het leven van Pierre.

KLIM OOK IN DE PEN
Heb jij dit boek ook gelezen? Vertel Reëlle vooral wat je ervan vond! Ook als je een ander inspirerend boek over een beperking hebt gelezen, horen wij het graag. Laat een reactie achter en neus ook eens rond in Reëlles boekenkast!

Meer weten over schrijver Pierre Carrière? Bekijk zijn website! 


REACTIES

Spaak. Overwinnen van een burn-out

SCHRIJF EEN REACTIE

code
Klik hier als u de code niet kunt lezen.
Velden met een * zijn verplicht.
REËLLE TWITTERT
VOLG REËLLE