REËLLES NIEUWS

De vergeetclub

“‘Dag, mam!’ zeg ik dapper als ik bij haar tafeltje kom. ‘Wat doe jij hier? Hoe heb je me weten te vinden?’ ‘Ik was hier toevallig.’ ‘Woon jij hier ook?’ ‘Nee, mam.’ ‘Waarom niet?’ ‘Ik woon in Amsterdam.’ ‘O ja, misschien is het beter als je bij mij intrekt.’ ‘Zou je dat leuk vinden?’ ‘Nou ja, als het niet anders kan.’”

De moeder van Tosca Niterink dementeert. Als het verzorgingshuis waar ze woont gaat verhuizen, worden de bewoners tijdelijk ondergebracht in kleinschalige woongroepen. ‘De vergeetclub’ is een bundeling van momenten die de auteur hier, samen met haar moeder, meemaakt.

Eigentijds woonproject
In het eigentijdse woonproject waarin de moeder van Tosca terechtkomt, is een gemeenschappelijke woonkamer, tuin, en voor elke bewoner een eigen kamer. “‘Ik vraag me af waar ik mijn auto ook weer heb staan.’ ‘Hoezo?’ ‘Voor als ik straks naar huis ga.’ ‘Mam, je hoeft niet naar huis, je bent thuis! Dit is jouw kamer.’ ‘Ga weg! Ik dacht dat dit jouw kamer was.’” De lezer wordt een inkijkje getoond van hoe het eraan toegaat in Nederlandse verzorgingshuizen – of beter gezegd, hoe het eraan toe zou kunnen gaan. De aanpak is niet alledaags en ook de verzorgenden moeten er in het begin aan wennen. Ineens staan ze nog maar op een groep van ongeveer acht bewoners, voor wie ze dan wel bijvoorbeeld ook moeten koken. “Ze tikt Glims op haar arm: ‘Zeg, hebben jullie hier net zitten eten?’ ‘Dat is mij niet bekend,’ zegt Glims, ‘ik meen dat we nog moeten gaan eten.’ ‘Nee, hoor,’ zegt de zuster, ‘jullie hebben al gegeten. We zijn net klaar, daarom zitten jullie nog aan tafel.’ ‘Ze kletst,’ fluistert mijn moeder. ‘Ik meen dat we hier zitten omdat we allemaal een beetje oud zijn,’ zegt Glims plechtig. ‘En dat we eigenlijk beziggehouden moeten worden met spelletjes enzovoort. Daar hebben we recht op.’” De bewoonsters dementeren al hevig, maar soms zijn ze nog verrassend goed erbij. 

Schets
“‘Hoe is het eigenlijk met mijn moeder?’ vraagt mijn moeder als ze achter een stuk chocoladetaart zit op een terras in de stad. ‘O, prima, hoor!’ Mijn zus en ik hebben immers besloten dat de hele familie weer leeft. Dat bespaart iedereen een hoop verdriet en narigheid. ‘Ze zit ook in een verzorgingshuis.’ ‘Ook? Wie nog meer dan?’” In korte hoofdstukken, verdeeld over de vier seizoenen van het jaar dat de herbouw van het oorspronkelijke tehuis moet duren, schetst Tosca een beeld van haar moeder en haar medebewoonsters. Niet op belerende of kritische toon, maar gewoon zoals zij de momenten tegenkomt. Door de beperkte lengte van de hoofdstukken doet alles er ook toe, is het allemaal pakkend. Overbodige informatie toevoegen hoeft ook niet: de situaties spreken voor zich. 

Tia
De zomer komt. Tosca krijgt bericht dat haar moeder een tia heeft gehad. Haar haast om naar het verzorgingshuis te komen blijkt onnodig: het gezicht van haar moeder staat scheef en haar stem klinkt wat vreemd, maar: “‘Komt wel in orde,’ heeft de zuster gezegd, ‘ze is van ijzer en beton.’” Gelukkig maar. De vergeetclub kan niet zonder haar. 
Lees meer over het boek op de website van Tosca: http://www.wildwifeadventures.nl/site/2014/columns/de-vergeetclub-tosca-niterink

KLIM OOK IN DE PEN!
Heb jij onlangs een inspirerend boek gelezen? Reëlle hoort het graag! Lees ook de verhalen over ouderen uit onze Krachtenbundels of neem eens een kijkje in Reëlles boekenkast!


REACTIES

De vergeetclub

SCHRIJF EEN REACTIE

code
Klik hier als u de code niet kunt lezen.
Velden met een * zijn verplicht.
REËLLE TWITTERT
VOLG REËLLE