REËLLES NIEUWS

Blind vertrouwen

“Het moet al met al een wonderlijke vertoning zijn geweest: een toen nog altijd behoorlijk klein uitgevallen meisje dat aan de hand van meneer Spronken de volle, lawaaierige klas in kwam wandelen. Achter hen aan een door de conciërge voortgeduwd wagentje, compleet volgestouwd met zware machines en boeken. (…) ‘Zo jongens, ik wil jullie nog een nieuwe klasgenote voorstellen. Dit is Esther. Esther is blind.’”

Esther Crombag is elf jaar oud als zij binnen 48 uur volledig en onherstelbaar blind wordt. In eerste instantie kan zij dat maar moeilijk accepteren, maar in de loop der jaren weet zij steeds beter om te gaan met haar gebrek aan zicht. Mensen om haar heen ondersteunen haar op steeds nieuwe manieren en blind vertrouwen op anderen wordt voor Esther van iets strikt noodzakelijks tot iets wat haar, zo lijkt het, bijna moeiteloos afgaat.

SCHOOL
Esther heeft een cyste in haar hoofd die, zelfs na operaties, haar uiteindelijk het zicht ontneemt. Voor Esther, haar familie en de omgeving betekent dit een hele omslag. Nieuwe noodzakelijke basisvaardigheden leert Esther aan op het blindeninstituut in Grave. “Absoluut geen zielige of bedrukte benadering. De thuis in Berg altijd en overal zo voelbare loodzware sfeer was in één klap helemaal weg.” Esther raakt gehecht aan haar nieuwe vrienden en de afstand tussen haar en haar ouders groeit. Mede daarom gaan Esthers ouders op zoek naar een school in de buurt – een school voor zienden – waar Esther terecht zou kunnen. Aanvankelijk wordt zij gepest en gemeden op deze mavo, maar haar klasgenoten trekken nog tijdens het eerste jaar enigszins bij. Leren is haar grote houvast en Esther gaat dan ook door naar de havo. En dan… “Denk je alles nu wel zo’n beetje gehad te hebben. Komt Fleur. Ineens was zij daar. Midden in ons gezin. Pap viel als een blok voor haar charmes. Voor mijn, inderdaad zeer charmante, maar blijkbaar ook bloedmooie nieuwe vriendin. Fleur kwam, Fleur zag en Fleur overwon.” Samen met haar eerste blindengeleidehond Fleur doorloopt Esther het propedeusejaar op de sociale academie en stort ze zich vervolgens op een universitaire rechtenstudie. Want studeren, dat kan Esther als de beste.

BIOGRAFIE
Het autobiografische verhaal is precies dat: een autobiografisch verhaal. Er is sprake van een ik-verteller, maar tegelijkertijd wordt al snel duidelijk dat deze verteller redelijk alwetend is. Niet dat gedachten van anderen zonder twijfel op papier worden gezet, maar geregeld vinden er sprongen door de tijd (met name naar het heden) plaats die in een roman vreemd zouden staan. Dit heeft ook tot gevolg dat onderwerpen wel beter afgerond en completer overkomen. Hoewel het natuurlijk onmogelijk is om alles te vertellen, vertelt Esther toch uitgebreid over de verschillende fases van haar leven. 

TUTOR
Na het afronden van haar studie krijgt Esther nog meer dan eerder met twijfels te maken. Haar eigen twijfels, over haar eigen toekomst, welteverstaan. Want zal ze, als blinde jonge vrouw, überhaupt wel ergens aan de bak komen? Nog maar enkele malen is ze, sinds haar vertrek uit Grave, in contact gekomen met andere blinde mensen en die leken stuk voor stuk in diepe ellende te leven. “‘Niemand moet mij. Hooguit word ik zielig gevonden.’ ‘Ze zien mij gewoon niet staan en aan de overheid heb je ook helemaal niets.’ ‘Je moet blij zijn dat je nog in de WAO terecht kunt komen.’ ‘Het liefst zien ze ons permanent achter de sanseveria’s. Dan zijn wij tenminste goedkoop.’” En in zo’n afhankelijke positie terechtkomen wil Esther van haar leven niet. Dus solliciteert ze, waar kan het ook anders, op de universiteit om daar als tutor aan de slag te mogen. Ze wordt aangenomen en op het moment van het verschijnen van het boek werkt ze hier nog steeds, zij het minder uren. Daarmee is het verhaal echter nog niet afgelopen. Naast een druk sociaal leven krijgt Esther er een hobby bij: tandemwielrennen. Samen met een voorrijder scheurt zij regelmatig door de Zuid-Limburgse heuvels en gaat ze meedoen aan wedstrijden. Het komt zelfs bijna tot een kwalificatie voor de Paralympische Spelen in Peking in 2008. Door de bekendheid die ze langzaam maar zeker heeft weten op te bouwen, sleept Esther dan ook nog de titel ‘Limburgse Vrouw van het Jaar 2008’ in de wacht. Veel mensen vinden haar levenshouding – “een blind iemand (…) die het leven ogenschijnlijk gewoon bestormt zoals het zich aandient” –inspirerend en stimulerend. Ten slotte besluit ze enkele maanden later, aangezien haar verhaal mensen interesseert en boeit, dit door middel van lezingen verder uit te gaan dragen.

KLIM OOK IN DE PEN!
Heb jij dit boek ook gelezen? Vertel Reëlle wat jij ervan vond! Of ken je een ander inspirerend boek? Laat vooral een reactie achter, want we horen het graag!

Bekijk voor meer informatie de website van Esther Crombag!


REACTIES

Blind vertrouwen

SCHRIJF EEN REACTIE

code
Klik hier als u de code niet kunt lezen.
Velden met een * zijn verplicht.
REËLLE TWITTERT
VOLG REËLLE