REËLLES NIEUWS

Schijtluis

Is ze écht een schijtluis?!

Is ze écht een schijtluis?!

“Ik vraag me dan steeds af of dit het allemaal wel waard is, hè. En ik heb zelfmedelijden, dat helpt ook niet. Waarom heb ik dit? Ik ben iedere keer zo kwaad op mezelf, ik vind het zo stom dat ik angst heb. Ik weet dat dat niet helpt, maar ja, hoe verander je dat? Hoe accepteer je zoiets?”

Marjolijn van Kooten studeert Communicatiewetenschap als ze last krijgt van haar eerste paniekaanval. Gedurende de twintig jaar die volgen, slikt ze medicatie, gaat ze bij diverse behandelaars in therapie, volgt ze groepstherapieën en kent ze vele hoogte- maar ook dieptepunten. ‘Schijtluis’ is een chronologisch relaas van deze periode en bevat ook stukken uit Marjolijns dagboek, e-mailcorrespondentie met haar psychiater en bijdrages van René van der Gijp, Ingmar Heytze en Sylvia Witteman, drie andere bekende angsthazen.

CHAOS
Na haar eerste paniekaanval begint voor Marjolijn een zoektocht naar (h)erkenning, genezing, acceptatie. Via de huisarts komt ze terecht bij maatschappelijk werk en een fysiotherapeut. Ze gaat naar een paranormaalbeurs, psychologen en therapie in een psychiatrisch ziekenhuis. “Ik hoop dat ik in therapie kan leren om het geluk uit mezelf te halen. Wat meer te ontdekken wat ik zelf eigenlijk wil. Ik heb het gevoel dat ik altijd maar een beetje meedrijf met de stroom, zonder me echt bewust te zijn van keuzemogelijkheden. Eigenlijk doe ik maar wat.” Ze heeft (en verbreekt) enkele relaties en gaat op dates, ze zoekt nieuwe therapieën, ze wil haar leven een nieuwe richting geven, maar ze is vooral bang. Angst is een bepalende factor in Marjolijns leven geworden: voorheen was ze stoer en zelfverzekerd, nu brengt alleen al de gedachte aan alledaagse zaken als werk, doktersbezoek of feestjes ongekende paniek met zich mee. Dat doet haar zin om te leven ook geen goed. “2006 wordt mijn laatste jaar. Althans, dat is op oudejaarsavond 2005-2006 mijn stellige overtuiging. Ik besluit mezelf nog één jaar te dwingen. (…) Wie weet wordt het toch nog leuk. Hoewel het al zo’n acht jaar overwegend niet-leuk is, dus echt reëel is het niet om te verwachten dat 2006 het verschil gaat maken. (…) Ik geef dit jaar een eerlijke kans. Misschien wordt alles ook wel lichter, als ik besluit dat het mijn laatste jaar is.”

320 LITER WATER
Marjolijn van Kooten is cabaretière en noch haar humor, noch haar taalgevoel ontbreekt in dit boek. Ook al zijn angststoornissen an sich bepaald geen luchtig onderwerp, Marjolijn weet als geen ander dat angst zeker tot grappige situaties kan leiden – voor buitenstaanders, maar ook, op een later tijdstip, voor betrokkenen. Wanneer zij en haar vriend na autopech water inslaan om niet nogmaals pech te krijgen, staat Marjolijn erop dat ze met niet minder dan 320 liter water vertrekken; ze wil immers niet nog een keer stil komen te staan. Omdat het boek, zoals gezegd, dagboekfragmenten bevat, komt het bovendien erg openhartig over. Ook weet de auteur als geen ander paniek over te brengen op haar lezers: door haar beschrijvingen van hoe zij zich voelt wanneer angst zich van haar meester maakt, kan de lezer goed invoelen hoe dit is.

CABARET
2006 is verre van Marjolijns laatste jaar. Ze begint met een theateropleiding en, hoewel ze het er druk mee heeft, lijkt ze betere tijden tegemoet te gaan. Als ze in 2010 meedoet aan het Amsterdams Kleinkunst Festival, loopt de spanning weer hoog op. Ze wordt tweede en gaat op tournee, maar haar angsten blijven. “Ik ben weer eens supernerveus en ook de hele tijd boos op mezelf. (…) Ik ben door mijn angst alleen maar aan het overleven. Ik vind dat ik het leuk moet vinden, maar ik ben te angstig om het leuk te kunnen vinden. Ik ben de hele tijd bezig opkomende paniek te onderdrukken.” Na een poosje heeft ze door dat ze het spelen erg leuk vindt, maar angst heeft voor alles eromheen. Toch vraagt ze zich steeds af of ze wel geschikt is voor het vak. In 2014 gaat ze opnieuw in therapie: cognitieve gedragstherapie dit keer. Deze lijkt een positieve uitwerking te hebben op Marjolijn. “Ik weet nu wat ik verkeerd deed en hoe ik ervoor kan zorgen dat ik echt constructief bezig ben met het aangaan van mijn paniek. Ik schrijf heel bewust ‘aangaan’ in plaats van ‘overwinnen’, omdat ik door deze sessies in combinatie met mindfulness heb geaccepteerd dat de angst bij me hoort. (…) Het is naar, maar er is mee te leven.” Dat is een belangrijke stap voor Marjolijn: accepteren dat ze een schijtluis is en altijd zal blijven, maar door niet meer naar genezing te zoeken, kan ze stukken beter omgaan met haar angst.

KLIM OOK IN DE PEN!
Heb jij dit boek ook gelezen? Reëlle hoort graag wat jij ervan vond. Of heb je een ander boek over dit onderwerp gelezen? Wij horen graag waar jij wijzer van wordt, dus laat een reactie achter!

Meer lezen over Marjolijn van Kooten, haar angsten en haar voorstellingen? Kijk snel op: http://marjolijnvankooten.nl/ 


REACTIES

Schijtluis

SCHRIJF EEN REACTIE

code
Klik hier als u de code niet kunt lezen.
Velden met een * zijn verplicht.
REËLLE TWITTERT
VOLG REËLLE