REËLLES NIEUWS

Even leek alles normaal

Dat is toch heel normaal?

Dat is toch heel normaal?

“‘Over vanmiddag…’ fluister ik. We praten en hij zegt dat hij het heel moeilijk te begrijpen vindt. ‘Heb jij nooit dood gewild dan?’ vraag ik in het donker met een muizenstemmetje. ‘Nee,’ zegt hij. ‘Dat kan ik echt niet begrijpen. Dat is niet normaal, hoor.’ Ik vind het wel normaal, eigenlijk is het heel diep vanbinnen mijn default setting.”

‘Even leek alles normaal’ is het grotendeels autobiografische verhaal van Mila van Oosten (pseudoniem). Zij heeft last van depressieve periodes en weet pakkend te beschrijven hoe zij zich dan voelt. De titel doelt op de periode dat Mila samenwoonde met haar vriend, maar ook andere periodes uit haar leven komen, door middel van sprongen door de tijd, uitgebreid aan bod.

LEGE HULS
“Ik geloof heilig dat ik een lege huls ben die niets te bieden heeft aan de wereld. En dat gevoel duurt nu al zo veel jaar dat ik het niet meer volhou. Ik had mezelf beloofd: ik probeer het een kwart eeuw, en die is nu verstreken. Tot hier en niet verder.” Het moge duidelijk zijn: Mila zit al een hele tijd niet goed in haar vel. Haar eerste studie loopt spaak en over de tweede doet ze langer dan gehoopt. Maar ook na haar studententijd wordt ze geplaagd door depressieve gevoelens en gedachten. Hoewel deze klachten zeker erger worden na een relatiebreuk, wordt snel duidelijk dat Mila ze altijd in meer of mindere mate met zich meedraagt. “Toch gaat het niet goed. Ik kan eigenlijk niet geloven dat deze mensen met mij willen omgaan. Er zal wel iets mis met ze zijn. Ook de studie wil niet vlotten en het blijft vreselijk met die corpsmeisjes in huis. Als ik thuis ben, lig ik eigenlijk altijd in bed.” De sprongen door de tijd, waardoor het verhaal soms lastig te volgen wordt, dragen wel bij aan een vollediger beeld van Mila en haar problematiek. Met haar mee bezoekt de lezer verschillende soorten therapieën en komt hoge pieken (soms letterlijk) en diepe dalen tegen.

OPENHARTIG
Het is niet alleen maar kommer en kwel. Mila neemt de lezer ook mee tijdens geluksmomenten, of dat nu een theaterbezoek met vriendinnen is, een mooie vakantie of nieuwe verliefdheid. Het verhaal is vlot geschreven en er komen veel persoonlijke ontboezingen langs. Hierdoor wordt het voor de lezer mogelijk zich in te leven in iemand met depressie: de moeheid, het overmatige denken, de leegheid. “Vaak heb ik onder de douche niet de puf om te blijven staan. Ik laat me zakken en ga zitten. Op een badslipper, de vloer is te koud. Zo zit ik een tijdje in de foetushouding, mijn armen om mijn benen geslagen. Het water klettert op mijn hoofd. Mijn tranen vermengen zich met het water en spoelen gemakkelijk weg.”

ACCEPTATIE
Dat het moeilijk kan zijn depressie een plekje te geven, wordt in het boek meer dan duidelijk. Dat geldt ook voor je gevoelens óver de depressie: “Zijn antwoord is een baksteen. Hij hád twee kinderen, maar krap een maand geleden is zijn dochtertje van twee overleden. (…) Ik word piepklein en muisstil. Hier staat iemand met echte problemen, met echt verdriet. Ik heb wel eens gelezen dat depressie ook een echt probleem is, een ziekte zelfs, maar toch voel je je knetterstom naast iemand die zoiets heeft gemaakt.” Tegen het einde van haar verhaal heeft Mila geaccepteerd dat ze waarschijnlijk nooit meer zonder medicatie zal kunnen. “Soms vind ik dat een hard gelag, op andere moment denk ik maar dat het fijn is dat het bestaat. De pillen zijn het uitgegooide anker van mijn bootje. Zonder vaar ik op een ruige zee en smijten de golven me alle kanten op.” Ook dient aan het eind van het verhaal het enige fictieve element van het boek zich aan. Duidelijk wordt dat Mila niet zomaar ineens ‘beter’ is. In de epiloog blikt ze terug op de periode waarin ‘Even leek alles normaal’ zich afspeelt en doet ze een oproep aan de ‘positivo’s’ van de wereld: “Je begrijpt er waarschijnlijk niks van. Of hebt geen zin in ‘dat negatieve gedoe’. (…) Bedenk in ieder geval dat we het niet expres doen. Wij vinden het ook niet leuk dat we met deze hersens werden geboren. Je kunt ons misschien wel af en toe helpen herinneren dat we niet onze gedachten zíjn.”

KLIM OOK IN DE PEN!
Heb jij dit boek ook gelezen? Of ken je een ander boek over depressie dat je wijzer heeft gemaakt? We horen het graag! Ook als je een boek over een andere beperking hebt gelezen! Laat het ons weten in een reactie.

Snuffel ook eens in Reëlles boekenkast

 


REACTIES

Even leek alles normaal

SCHRIJF EEN REACTIE

code
Klik hier als u de code niet kunt lezen.
Velden met een * zijn verplicht.
REËLLE TWITTERT
VOLG REËLLE