REËLLES NIEUWS

Expeditie Ribbelroute.

Annemiek en haar hond

Annemiek en haar hond

“Ik combineer het nuttige met het aangename en licht mijn slechtziendheid nog maar eens toe. Mijn visuele mankement is voor anderen namelijk bij uitstek een interessant gespreksonderwerp. Voor mijzelf geldt dat uiteraard niet: ik wil ook wel eens een vrije dag. Geduldig leg ik uit: ‘Als je me op straat gedag zegt, is het prettig als je zegt wie je bent of als je naar me toekomt, anders weet ik niet wie je bent.’ Zo, dat is eruit, ik verander snel van onderwerp.”

Annemiek van Munster is slechtziend. In +23 schreef ze over hoe haar handicap ervoor zorgde dat ze letterlijk omviel van vermoeidheid, en de lange weg naar revalidatie. Dit boek gaat verder, en is een verzameling van haar blogposts die ze na de revalidatieperiode schreef. Met veel humor schrijft ze over diverse onderwerpen. Over de enorme papierwinkel van vergoedingen. Hoe verder te gaan nu ‘as the world turns’ is gestopt. En ze uit haar vreugde over Twitter, een social media die heel goed is voor blinden en slechtzienden. En soms heeft ze echt haar dag niet. “[Toen] plaatste ik mijn bestelling niet bij de ober, maar bij een willekeurige bezoeker, zag ik een asbak aan voor een schaaltje borrelnoten en even later rommelde ik tijdens het winkelen aan een tas van een paspop die zich plots ontpopte als klant.”

HOND BIED HULP
Het boek gaat verder waar het vorige ophield: de aanschaf van een blindegeleidehond. Chanda is haar nieuwe beste vriend. Of zoals ze het zelf zegt, haar beschermengel. “Een beschermengel die uit de wc drinkt, konijnenkeutels als snack beschouwt en ongegeneerd aan kruizen ruikt. Dat moet ik er eerlijkheidshalve wel bij zeggen.” Chanda maakt Annemieks leven een stuk makkelijker. En zij doet haar werk goed. Toch komt naar voren dat het toch een dier is met een eigen persoonlijkheid. Soms heeft ze geen zin. Anneke schrijft: “In het geleidenwerk heeft ze ook een paar taken waar ze graag onderuit wil. Komt winkelcentrum Hoog Catharijne in zicht, dan vertraagt ze haar tempo drastisch en leidt ze me zonder commando naar elke afslag. Dit alles om te voorkomen dat ik een winkel instap! Maar helaas pindakaas voor Chanda: als ze werkt moet ze ook daar echt aan geloven.”

OP AVONTUUR IN DE SAUNA
Vol humor omschrijft ze hoe dagelijkse dingen voor haar werken. Een dagje naar de sauna is voor haar een hele onderneming. Waar ze zich vooral verwondert over gescheiden kleedkamers; “wat is hier het nut van als je je vervolgens allemaal in je nakie in een ruimte bevindt?”. Ze vermoed dat de andere gasten zich vooral over haar verwonderen. “Het zijn ongetwijfeld niet mijn harde tepels waar de bezoekers naar staren – dat doen volwassen sauna bezoekers namelijk niet – maar we staan wel op een andere manier voor paal. Voor tastpaal welteverstaan. (…) We zitten namelijk niet te wachten op een onaangekondigde aanvaring met het dompelbad. Gedoemd tot naaktheid met stok dus.” Dat het niet altijd handig gaat, merkt ze zodra ze haar stok even achter moet laten bij de douches: “Ik hang mijn stok aan een haakje en tast de muur af naar de knop voor de douche. Dat douches in een sauna vaak ijskoude stortdouches zijn, daar kom ik snel achter. Klaarwakker stap ik de sauna in om vervolgens compleet in te storten. Verkeerde volgorde…”

ROOD HOOFD
Annemiek is niet bang om alle onderwerpen bespreekbaar te maken. Haar blunders omschrijft ze met verve. Zo vertelt ze over haar nieuwe spraaksoftware op haar iPhone, die ze Claire noemt. Als haar geleidehond in de trein een scheet laat, wil ze daarover twitteren. “Ik veeg m’n vinger naar de I, Claire herhaalt de I, hetzelfde doe ik met de overige letters. Dat verstaat toch niemand. Tot Claire plots luid en duidelijk mijn tweet herhaalt. Niet letter voor letter, maar woord voor woord zodat de hele coupé mee kan genieten. Wat? Nee, nee! Nog voor ik al mijn vingers krampachtig over het scherm veeg, zegt Claire op haar eigen beschaafde toon: ‘IK KAN BEST EEN DIKKE SCHEET LATEN IN DE TREIN’. Met wilde veegbewegingen leg ik haar het zwijgen op voordat ze ‘aldus Chanda’ kan uitspreken. Maar die toevoeging, bedenk ik achteraf, had ik haar beter wel kunnen laten doen. Gelukkig kan ik niet zien hoe mensen mij aanstaren, maar dat doen ze ongetwijfeld. Ik ben onschuldig, ook al doet mijn rode hoofd misschien iets anders vermoeden.”

ALS IEDER ANDER
Het boek laat heel mooi de mens Annemiek zien. Achter dat ‘soepoog’ zoals ze het zelf zegt, zit een mooie vrouw met dromen, wensen, eigenaardigheden, sterke punten en onzekerheden. En dat is ook wat ze graag wil. Heel sterk is het als ze schrijft: “Dat mensen een zichtbare handicap hebben, wil niet zeggen dat zij hun medische geschiedenis en hun privéleven net zo zichtbaar willen maken (…) een gesprek met mij kan echt best ergens anders over gaan dan over mijn handicap. Flirt met me, geef me complimentjes over mijn mooie jas, klaag tegen me over een vertraagde trein, of praat met mij over het weer. Gewoon, zoals je bij elk ander mens ook zou doen.” En is dat niet wat iedereen zou willen? Bedankt Annemiek, voor je mooie verhaal!

Wat is jouw ervaring met mensen met een visuele beperking? Reëlle hoort het graag.

Meer lezen van Annemiek van Munster? Kijk op haar website!


GERELATEERDE ARTIKELEN

Onze boekenkast staat vol met boeken over leven met een beperking. Een selectie:

Blokje Het meisje dat uit de stilte kwam. Fiona is doof geboren. Hoe is het voor haar als ze na een operatie voor het eerst haar eigen stem hoort?
Blokje Kracht, het nieuwe leven van een optimist. Marc kan door een medische misser niet meer lopen. Hoe lukt het hem optimistisch te blijven?
Blokje Eigenhandig. Alison Lapper heeft geen armen en maar korte benen. Ze zette haar droom om moeder te worden door. Hoe ging dat? 

REACTIES

Expeditie Ribbelroute.

SCHRIJF EEN REACTIE

code
Klik hier als u de code niet kunt lezen.
Velden met een * zijn verplicht.
REËLLE TWITTERT
VOLG REËLLE