REËLLES NIEUWS

Toen ik je zag

Isa's leven met Antonie

Isa's leven met Antonie

“Ik ben verdrietig. Ik zou willen dat ik een engel was geweest die er altijd voor je was (…) Maar ik ben geen engel, ik ben Isa. En daarom huil ik. Omdat ik zielsveel van je hield en houd. Omdat ik had gehoopt dat wonderen wel bestaan en dat we nu samen op een bankje met een glas wijn in de zon zouden zitten en intens veel van elkaar zouden houden. Tot de dood ons scheidt.”

Isa Hoes ontmoette Antonie Kamerling op de set van Goede Tijden Slechte Tijden. Het voorzichtige meisje uit Brabant valt voor de vrije charismatische student. Het begin van een sprookjeshuwelijk. Maar eentje met donkere wolken. En zonder ‘ze leefden lang en gelukkig’. Antonie Kamerling maakte een einde aan zijn leven. In het boek ‘Toen ik je zag’, blikt Isa terug op haar leven met Antonie. Een biografie, enerzijds geschreven voor de lezer, anderzijds een post-mortem monoloog van de ene geliefde naar de ander. Een kijkje in leven van de partner van iemand met een psychische aandoening.

EEN MASKER
“Wat schrijf je over iemand die er niet meer is? Ik wil je niet tekortdoen. In je hoofd kijken kon ik niet, had ik dat maar gekund. Of was het voor mij dan net zo verschrikkelijk geweest als voor jou?” Naar de buitenwereld is Antonie een charismatische man, bruisend van zelfvertrouwen en creatieve ideeën. Maar van binnen is hij vaak onzeker en voelt hij zich minderwaardig. Isa is zijn liefde. Met haar deelt hij veel, hij is zorgzaam en attent naar haar. Durft hij zichzelf te zijn. Ze gaan vaak samen op vakantie, daar vinden ze ontspanning. Toch gaat het niet altijd goed. Isa schrijft: “Ik heb het niet altijd meteen door, maar er zijn doorlopend kleine dingen waar ik me bij Antonie over verbaas. Hoe hij enerzijds heel gul kan zijn, maar aan de andere kant kan zeuren over kleine, in mijn ogen onbelangrijke dingen. Dan vindt hij ineens een kop koffie belachelijk duur. Terwijl hij wel de duurste televisie koopt. Hij maakt zich daar dan zo druk over dat ik hem aankijk en denk: relax een beetje.”

SOMBERE BUIEN
De sombere buien van Antonie vallen Isa zwaar. Ze begrijpt het niet goed en maken haar boos.“Hoe vaak heb ik dat niet tegen je gezegd? ‘zet die knop eens om.’ Nu kan ik mezelf wel voor m’n kop slaan. Zoiets kun je niet zeggen tegen iemand die depressief is.Maar ik wist het niet. Ik begreep er helemaal niets van. Hoe kon het toch dat je het ‘slachtoffer’was van je eigen buien? Want zo zag ik het. Ik vond het zwak, al zei ik dat niet tegen je. Misschien voelde je dat wel, en vond je het zelf ook?”

TE OPGEWEKT EN IMPULSIEF
Zijn sombere angstige periodes worden afgewisseld door momenten van impulsiviteit en de hele wereld aankunnen. Zo komt hij op een dag ineens thuis met de mededeling dat hij een contract heeft ondertekend voor een theaterproductie waarbij hij een jaar lang vijf dagen per week op de planken staat. Zonder overleg, zonder te bedenken hoe dat dan moet met de kinderen. Ook kan hij dagen door zonder slaap van hot naar her gaan, en in zijn chaos dingen vergeten. Zo vergat hij te betalen bij een tankstation, liet hij spullen liggen. De boetes voor te hard rijden stromen binnen. Isa zegt “Het ene moment doet Antonie raar, het volgende moment kun je met hem in een bloedserieus gesprek verwikkeld raken en zegt hij rake dingen. Het is diffuus, niet eenduidig wat er met hem aan de hand is (…) voor mij is dit gewoon een van de vele avonden.”

OP EIEREN LOPEN
Steeds vaker hebben ze ruzie. Wanneer Antonie zich somber voelt kan hij zich nergens toe zetten en blijft hij dagen in bed. Op andere momenten is hij totaal onbereikbaar en wuift hij de bezorgdheid van Isa weg. “Dat ik op eieren loop, ben ik inmiddels gewend. Het is zo ongeveer mijn tweede natuur geworden.” Tot hij op een dag onbereikbaar is. Isa is op dat moment met haar kinderen op een feest. Ze maakt zich zorgen, en als ze hem dan ’s avonds treft, komt het hoge woord eruit: Hij wilde zelfmoord plegen.

TE LAAT
Op aanraden van een vriendin belt Isa de huisarts. Binnen een paar dagen zit Antonie bij de psychiater. Daar komt naar voren dat Antonie lijdt aan manisch-depressiviteit. Een stemmingsstoornis waar periodes van depressie wordt afgewisseld door buitenproportionele energie en vrolijkheid. Hij gaat in behandeling, maar het mag niet baten. Twee weken na de eerste poging, kan Isa Antonie weer niet bereiken. “Als ik de keuken inkom, zie ik het bijna meteen. Op de tafel ligt een briefje. Met roze pen geschreven. De woorden zijn onderstreept. POLITIE BELLEN!! NIET ZELF GAAN ZOEKEN!”

BOEK ALS ROUWVERWERKING
Een periode van rouw volgt. Dit boek is daar een onderdeel van. Als lezer voel je het verdriet van Isa Hoes. Hoe machteloos ze stond. De tekst wordt soms afgewisseld door cursieve tekst. Hierin spreekt Isa tot Antonie. Deelt ze haar twijfels. Zegt ze hoe ze het ervaren heeft. Vraagt ze of ze het anders had moeten doen. Stukjes die je raken in je hart. Voor de lezer is het duidelijk, deze vrouw hield heel veel van haar man. Een ontroerend boek. Een aanrader.

NU JIJ
Welk boek vind jij een aanrader? Heeft dit boek iets in jou geraakt? Hoe ging jij om met een periode van rouw in je leven? Laat het Reëlle weten! 


REACTIES

Toen ik je zag

SCHRIJF EEN REACTIE

code
Klik hier als u de code niet kunt lezen.
Velden met een * zijn verplicht.
REËLLE TWITTERT
VOLG REËLLE