REËLLES NIEUWS

Dodelijk dun, mijn jarenlange strijd tegen anorexia

Meer weten over Nikki's strijd?

Meer weten over Nikki's strijd?

“Als het ooit zover komt dat je door een slangetje wordt gevoed, dan kan ik niet meer op bezoek komen. Die aanblik wil ik mezelf besparen, had mama gezegd. De artsen dachten dat de angst voor sondevoeding me wel aan het eten zou krijgen. Maar voor iemand met zoveel zelfbeheersing als ik moesten ze toch met iets beters komen.”

Nikki Grahame vertelt openhartig en eerlijk hoe ze haar jeugd verliest aan een eetstoornis en de lange weg naar herstel. Haar behandelende arts, een expert op het gebied van eetstoornissen, beschouwde Nikki's situatie als de ernstigste die hij in zijn loopbaan heeft meegemaakt. Door haar verhaal te delen hoopt ze andere slachtoffers van anorexia te helpen.

CONTROLE OVER GEWICHT
Nikki is pas zeven jaar oud als ze zichzelf te dik vindt en begint met afvallen. Op achtjarige leeftijd weegt ze nog maar achttien kilo en wordt de diagnose anorexia gesteld. Ze is volhardend in het niet eten. Ze weet allerlei trucs om de controle te omzeilen. Eten verdwijnt in haar kleding of ze spuugt het uit. Alles om vooral niks aan te komen. Haar ouders staan machteloos. Als Nikki thuis is en haar moeder probeert haar te laten eten dan volgen aanvallen van woede, gevolgd door een bord eten tegen de muur. De oorzaak zoekt Nikki in een combinatie van factoren: de scheiding van haar ouders, dood van haar grootvader, en haar ambitie om een goede turnster worden. “Ik denk dat de anorexia me iets verschafte wat, te midden van alle onrust en verwarring, alleen van mij was. Er waren zoveel verdrietige dingen gebeurd, mijn turnprestaties vielen me tegen en ons gezin viel voor mijn ogen uiteen. En opeens bleek ik uit te blinken in het afwijzen van eten. Het hongeren werd een soort hobby, iets waar ik wel de volledige controle over had.”

EXTREEM VOLHARDEND
Nikki blijkt extreem volhardend in het niet eten, dit leidt er toe dat ze het grootste gedeelte van haar jeugd doorbrengt in ziekenhuizen en klinieken. “Na een week of twee mochten papa en mama me eindelijk komen opzoeken. Toen ze weer weg weg moesten, kreeg ik een hysterische huilbui en klampte me vast aan mama’s been. Mama was opgelucht dat ik weer wat vlees op mijn botten had en dat ik voorlopig uit de gevarenzone was. Toch durfden mijn ouders niet ver vooruit te kijken.” Zelfs anorexia-specialisten die heel wat patiënten hebben gezien met ernstige vormen van anorexia weten niet wat ze met Nikki aanmoeten. “Alle maaltijden werden in mijn kamertje opgediend. Ik mocht niet eens  naar de wc of onder de douche, dus gedurende drie maanden zat ik vast in dat piepkleine kamertje. Ze dachten natuurlijk dat ik, bij gebrek aan afleiding, mijn aandacht vanzelf wel op het eten zou gaan richten. Maar dan kenden ze mij nog niet. Ik bezat een ijzeren wilskracht.”

WANDELEND SKELETJE
Ze doet twee zelfmoordpogingen en wordt regelmatig onder dwang gevoed via een sonde. Op een bepaald moment is haar gewicht zelfs zo laag dat ze in coma raakt. Artsen brengen een slang rechtstreeks in haar maag aan waardoor ze voeding toegediend krijgt. Maar ook daarna gaat Nikki door met haar wanhopige pogingen om mager te blijven. Het fanatisme waarmee Nikki voedsel blijft weigeren en allerlei manieren vindt om calorieën te verbranden, verbijstert zelfs de meest ervaren artsen. “Ik mocht dan een wandelend skeletje zijn, uit onvermoede reserves putte ik voldoende kracht om me te verzetten tegen al die voeding. Ik ga me niet gewonnen. Het leek alsof er een duiveltje bezit van me had genomen dat me aanspoorde toch vooral te blijven spugen, krabben en stompen.”

ETEN ALS EEN WOLF
Als ze zestien is, komt ze eindelijk in een kliniek terecht die al haar trucjes doorziet, acht jaar nadat de ziekte zich bij haar had geopenbaard. Daar raakt ze gemotiveerd om te eten. “Ik wilde niet langer wegkwijnen in ziekenhuizen en klinieken. Ik sleet mijn dagen al zo lang in instellingen dat ik er niet eens meer rekening mee hield dat ik ooit weer naar huis zou mogen. Ik had alle contact met de buitenwereld verloren. Nu terugkeren naar huis opeens binnen mijn bereik leek, borrelde ik over van levenslust. Ik was echter behoorlijk afgevallen en had dus heel wat eetwerk in te halen. Ik wilde geen dag langer ‘vast’ zitten dan nodig was en dus at ik als een wolf om maar zoveel mogelijk aan te komen.” Ze komt eindelijk weer thuis. Dit betekent niet dat ze er is. Want ze heeft tien jaar min of meer geïsoleerd geleefd en weet niet goed hoe ze met de normale tieners om moet gaan. Ze hoort er eigenlijk niet bij. “Ik was zo naïef en stom om het op een zuipen te zetten en voor ik het wist was ik zo dronken dat de anderen me zowat naar huis moesten dragen. Heel vernederend allemaal.”

BIG BROTHER
Ze weegt nu veertig kilo, waar ze zich goed bij voelt, maar de ziekte heeft zijn sporen achtergelaten: ze heeft broze botten, is onvruchtbaar en lijdt aan dwangneuroses. “Ik moet er nog steeds niet aan denken 45 kilo te wegen. Ik zal mezelf nooit meer zo uithongeren. Mijn drang om te leven is daarvoor gewoon te sterk geworden.” Nikki krijgt landelijke bekendheid door haar deelname aan Big Brother in Engeland. Het is voor haar een grote ommezwaai. Ineens is ze beroemd en hoort ze er wel bij. Ze werd uitgeroepen tot tv-persoonlijkheid van het jaar 2006. “Ik wist dat mijn hele verleden (anorexia, ex-vriendje en waarschijnlijk zelfs mijn modellenwerk) op straat zou komen te liggen, maar daar was ik niet zo bang voor. Big Brother stelde me in staat om een andere weg in te slaan. Om mijn leven eindelijk in eigen hand te nemen en er iets moois van te maken.”

KLIM OOK IN DE PEN

Heb jij ook een bijzonder boek gelezen? Waar je geroerd en ontroerd door raakte? Vertel het ons! Of wil je reageren op dit artikel? Wij horen graag van jou!

Meer weten over Nikki Grahame?


REACTIES

Dodelijk dun, mijn jarenlange strijd tegen anorexia

SCHRIJF EEN REACTIE

code
Klik hier als u de code niet kunt lezen.
Velden met een * zijn verplicht.
REËLLE TWITTERT
VOLG REËLLE