REËLLES NIEUWS

Op de kop getikt

Lijden aan een whiplash

Lijden aan een whiplash

“Het contrast met vóór de val is groot. Ik had een baan, schreef boeken, was er voor mijn gezin met drie zonen en deed een deel van het huishouden. Nu is van dat alles geen sprake meer. Ik zie al op tegen een klusje van tien minuten.”

Schrijfster en verpleegkundige Paulien Bom vertelt hoe ze bij een gemene val een whiplash opliep en haar leven op zijn kop zette. Op een eerlijke, aangrijpende en humoristische manier onderzoekt ze hoe ze om moet gaan met haar beperkingen.

BEWIJZEN NODIG

Paulien leidt een druk leven als ze aan een val op het perron in Utrecht hardnekkige klachten overhoudt. Ze is steeds moe en kan haar werk op een consultatiebureau niet meer uitoefenen. “De klachten bepalen mijn leven. De ellende zit hem vooral in mijn nek en achterhoofd. Aan de buitenkant is niets aan me te zien en dat maakt me onzeker. Moet ik niet gewoon wennen aan die last in mijn nek? En zal ik die hoofdpijn maar negeren, zoals ik dat vroeger ook wel deed? Ik pak mezelf hard aan, maar daar krijg ik altijd de rekening van gepresenteerd in de vorm van hoofdpijn, last van mijn nek, slecht zien en nog meer slaapbehoefte. Ik heb die bewijzen steeds weer nodig om mezelf te overtuigen dat het echt niet goed met me gaat.”

GEIT AAN EEN TOUW
Paulien weet niet wat ze moet doen om beter te worden. Thuiszitten verlamt, sterke kanten blijken opeens valkuilen en haar zelfvertrouwen zakt als een pudding in elkaar. Ze gaat zich steeds meer afvragen waarom ze de grip op zichzelf is kwijtgeraakt. Ze filosofeert over kwetsbaarheid, tijd, hoop en de schijnzekerheid van een diagnose. Ze overdenkt de waarde van geluk, ontdekt de negatieve effecten van dus-denken en vergelijkt zichzelf soms met een geit aan een touw. “Dan ebt het verzet weg en voel ik dat de geit rustig wordt, minder aan het touw trekt en niet steeds maar weg wil naar plekken waar het gras groener is. Of lijkt.”

TEMPO VAN HET LEVEN
Op de kop getikt is geen zielig verhaal. Paulien beschrijft op een eerlijke en aangrijpende manier hoe zij leert om gelukkig te zijn, maar wel met lichamelijke beperkingen. Als een geit aan een touw. Ze wil nog zo veel, maar accepteert dat niet alles meer kan. Het boek is een aanrader voor iedereen die pas op de plaats moet maken en voor wie het goed is om eens te na te denken over het tempo van hun leven. Na vijf jaar tobben heeft ze geaccepteerd dat ze iets anders moet gaan doen om invulling aan haar leven te geven. die invulling is schrijven. En schrijven kan ze!

KLIM OOK IN DE PEN
Ook een boek gelezen dat een aanrader is voor anderen? Ook voor ‘gezonde’ mensen valt er veel te leren over hoe iemand met beperkingen zijn leven opnieuw inricht. Laat het ons weten! Of reageer op dit artikel. Wij horen graag van jou!


Meer weten over Paulien Bom? Ga naar haar website!

 


GERELATEERDE ARTIKELEN

Meer lezen over omgaan met beperkingen?

 Eindelijk invalide
Blokje Gevangen in mijn binnenwereld

REACTIES

Op de kop getikt

SCHRIJF EEN REACTIE

code
Klik hier als u de code niet kunt lezen.
Velden met een * zijn verplicht.
REËLLE TWITTERT
VOLG REËLLE