REËLLES NIEUWS

Eindelijk invalide, autobiografie van een handicap

Lees het verhaal van Boudewijn!

Lees het verhaal van Boudewijn!

“Nu ben ik dus honderd procent invalide. De handicap waarmee ik werd geboren heb ik ruim een halve eeuw ontkend. Na een herseninfarct is er geen ontkomen meer aan. Ik ben eindelijk invalide.”

Boudewijn Paans vertelt hoe hij de grootste moeilijkheden heeft met zaken die voor anderen vanzelfsprekend zijn. In navolging van zijn strenge moeder ontkent hij zijn hele leven zijn spasticiteit. Na een herseninfarct komt hij in een zwaar revalidatieproject. Dan kan hij eindelijk toegeven dat hij invalide is. “Het heeft even geduurd. Zesenzestig jaar en nog wat maanden, maar nu heb ik ook wat. Grote orthopedische laarzen, een paar zwarte en een paar bruine. Drie rollators. Een rolstoel. Een invalideparkeerkaart en -plaats. Een douchestoel. Twee scootmobielen. Drie en soms vier thuishulpen in de week, en niet te vergeten een traplift.”

HARDE HAND

‘Boebi’ wordt als kind spastisch geboren. Zijn moeder doet net of er niks aan de hand is: “Iedereen heeft wel wat.” Ook al valt hij voortdurend, leert hij moeizaam praten, krijgt hij zijn broek niet op tijd open als hij naar de wc moet en richt hij met het eten van een gekookt eitje een ravage aan. Als hij zijn best maar doet mankeert hem niets. “Moeder had niets met invaliden. Zeker, ze vond ze zielig, maar daar hield het dan wel mee op. Mijn invaliditeit telde niet mee. Als ik mijn best deed mankeerde ik niets. Ze dreigde me weleens met een rolstoel als ik geen vis wilde eten.”

MET VALLEN EN OPSTAAN

De houding van zijn moeder neemt hij over. Met een zonnige levensinstelling en een koppige geldingsdrang slaagt hij erin zijn weg in het leven te vinden. Hij trouwt, krijgt kinderen en maakt carrière. Hij schrijft hoorspelen voor de TROS, krijgt een column in de Volkskrant, schrijft boeken en bedenkt als hoofdredacteur van de VPRO-gids de campagnes die de VPRO eerst de B- en later de A-status bezorgen. Hij wordt gekozen tot Omroepman van het Jaar 1991. Hem, bewijst hij, mankeert niets. Hij laat zich door niets of niemand uit het veld slaan. Al gaat het met vallen en opstaan, Boudewijn gaat ervoor. Dan krijgt hij een herseninfarct.

BEKEKEN ZAAK

De cardioloog vertelt hem dat een scan niet meer nodig is. “Aan mij is weinig meer te doen, vindt hij. Ik ben een bekeken zaak.” Maar weer laat hij zich niet uit het veld slaan. In revalidatiecentrum Rijnmond gaat hij met Anna naar het café op de begane grond naast de hoofdingang. “Gezellig. Antilope heet de goed lopende zaak. Humor in Rotterdam.” Hij weet zover te komen met revalidatie dat hij weer naar huis kan. De thuiszorg zegt hij na een paar weken ook op. Zijn stemmingswisselingen vormen wel een probleem. Elke ochtend hebben hij en zijn vrouw vreselijke ruzie bij het aantrekken van zijn orthopedische laars. Het leidt tot een huwelijkscrisis. Hij wil geen invalide zijn.

ODE AAN DE SCOOTMOBIEL
Uiteindelijk geeft hij toe en schaft een scootmobiel aan. “De wereld ging weer een stukje voor me open. Ik ging zelfs joggen met Anna in de duinen bij Den Haag. Anna liep als een hinde, soepel en schier onvermoeibaar. En ik zat op een karretje dat eruitzag of het was losgebroken uit een draaimolen op de kermis. En de andere scootmobielers in de duinen? Mijn collega’s groetten me alsof we op een Harley Davidson zaten.”

VECHTJAS MET HUMOR
Het boek zit vol hilarische anekdotes en scherpe observaties over geneeskundige protocollen en het gedrag van zorgverleners. “Ik lig op zaterdagavond half voor lijk met drie wereldvreemde mannen op een kamer en naast me zit een zuster die naar mijn doelen informeert.” Hij vertelt over de vele testjes, waarbij hij het niet kan laten de boel op een grappige manier een beetje te saboteren. Op de vraag: “Wanneer was de Tweede Wereldoorlog afgelopen?”, antwoordt hij: “in 1989 bij de val van de Berlijnse Muur”. “De stagiaire kijkt me aan met een blik van; ‘nu bent u er gloeiend bij, meneertje’. Mijn antwoord staat natuurlijk niet in haar boekje.” Maar hij probeert het echt. “Ik wil geen moeilijke en bewerkelijke patiënt zijn. Als ik mezelf weleens hoor, zo nederig in mijn rolstoel, geloof ik mijn eigen oren niet. Heel de dag speel ik Ja zuster nee zuster. Dus daar ligt het niet aan.”

KLIM OOK IN DE PEN
Ook een boek gelezen dat meer mensen zouden moeten lezen? Een film gezien waarover je wilt vertellen? Reageren op dit artikel? Graag! Stuur ons een e-mailbericht. Wij zetten het op onze website!

Lees meer over Boudewijn 

Kijk naar de boekpresentatie van Eindelijk invalide 


 


REACTIES

Eindelijk invalide, autobiografie van een handicap

Nico (16 apr 2013)
Helemaal leuk! :-) Ben benieuwd en koop het boek vast binnen afzienbare tijd!

SCHRIJF EEN REACTIE

code
Klik hier als u de code niet kunt lezen.
Velden met een * zijn verplicht.
REËLLE TWITTERT
VOLG REËLLE