REËLLES NIEUWS

PIL

“Er zijn verschillende vormen van depressie. Eén van de naarste is het zogeheten syndroom van Boddé. Een zeer zeldzame vorm van somberheid die leidt tot extreme overgevoeligheid en identiteitsverandering. Het is genoemd naar een van de weinige mensen die het heeft overleefd, Mike Boddé. Een zonderling die in zichzelf praatte en met vogels communiceerde.”

Mike wint in 1991 samen met Thomas van Luyn het Groninger Studenten Cabaret Festival én het Amsterdams Kleinkunst Festival. Door het hele land worden zij geboekt en hun shows ontvangen veel goede kritieken. Toch wordt Mike depressief. In Pil schrijft hij openhartig en met humor over zijn ervaringen met het idee om depressie en medicijngebruik uit de taboesfeer te halen. Daarom heeft hij achter in het boek interviews met twee van zijn behandelaars opgenomen.

CHRONISCH MOE, OVERGEVOELIG EN ANGSTIG
Mike’s problemen beginnen als hij met Thomas de theaterpodia gaat bestormen. Van een gezonde twintiger wordt hij patiënt en gaat weer bij zijn ouders wonen. Hij is chronisch moe en zijn zintuigen zijn overgevoelig. Bij het zien van het journaal moet hij huilen. Hij kan geen muziek meer horen, staat (doods)angsten uit, heeft slaapproblemen en straatvrees. Toch heeft hij niet het idee dat hij depressief is: “Ik ben geen psychiatrisch geval, zeg. Ik speel piano en ik wil niet dood.” Zo duurt het jaren voordat de juiste diagnose wordt gesteld. Afleiding vindt hij in fietsen en in de natuur. "Als ik twee jaar later niet de goeie pillen had gevonden, was ik nu een volgeling van prinses Irene geweest."

IDENTITEIT
“Als je niet meer doet wat je deed, als je niet meer kunt wat je kon, en als je niet meer leuk vindt wat je leuk vond: ben je dan nog wel dezelfde persoon?” Met die identiteitsvraag worstelt Mike zich door zijn sombere bestaan. Hij heeft jarenlang niet gesport. Maar nu hij zo ontzettend bang is en de zenuwen door zijn lijf gieren, biedt sport een aardige oplossing: “Als je bang bent en je gaat hard rennen, dan voelt het of je wegrent voor gevaar. En als je wegrent van het gevaar neemt je angst af. Werkt heel goed.”

EUTHANASIE
Dan krijgt zijn oudste broer Harry ongeneeslijke slokdarmkanker, wat voor extra verwarring en tegenstrijdige gevoelens bij Mike zorgt. “Ik neem mezelf ineens vreselijk kwalijk dat ik, zelfs met een stervende broer, nog steeds alles alleen maar vanuit mijn eigen benepen perspectief heb willen zien." Het hoofdstuk over de euthanasie van zijn broer is indrukwekkend en één van de meest ontroerende hoofdstukken in het boek. “We staan in een kring en pakken elkaar stevig vast. Harry kust zijn vrouw en kinderen. Dan knikt hij vastberaden naar de dokter. Dag makker, we houden van je. Daar ga je. Daar komt de slaap. Dag grote man met je donkerblauwe ogen. Dag inspiratiebron. Dag gigant. Dag lieve jongen, dag vriend, dag broer, dag tweede vader, tot later.”

ZELFMOORD
De pillen lijken niet te werken en de therapie schiet ook niet echt op. Er lijkt geen uitzicht op vooruitgang. “Ik lijd. Dood, dood, dood, en dood in mijn kop en maar vechten tegen dat idee. Tot nog toe heb ik mijn ouders geprobeerd te sparen en ze niks te verteld over deze gedachten. Ze hebben immers verdriet genoeg.” Na een gesprek met zijn vader, weet Mike dat hij diep van binnen niet dood wil. “Een Mike Boddé pleegt geen zelfmoord.” Dan besluit zijn psychiater Anafranil voor te schrijven en dat is zijn redding. Zijn humeur klaart op. Zijn moeder heeft het als eerste door. “Ze zegt: Hee, nou zie ik toch weer iets bekends in je ogen. Jouw ogen staan anders. Ik herken je opeens weer.”

MUZIKAAL VERLOOP
Mike heeft een muzikaal verloop van zijn ziekte gemaakt. Bij elk hoofdstuk heeft hij de naam van een muzikant en cd toegevoegd en een boek dat hij in de betreffende periode las. Een unieke manier om je ziekte te verbeelden. De muziek en boeken moeten aangeven wat de schrijver bij benadering heeft moeten doormaken. Drie roze pilletjes per dag houden de cabaretier al twaalf jaar depressievrij. Hij is er erg blij mee: "Ik voel me Mike Boddé die wil leven”. Ook al baalt hij van de bijwerkingen, zoals overgewicht. Met het boek wil hij ook het taboe rondom depressie doorbreken: “Het kost ongelofelijk veel moeite om mensen te overtuigen van het feit dat depressie ook gewoon een hersenziekte kan zijn. En onzinbeweringen van medicijnen zoals: Maar vlak je niet erg af? en Voel je je nou meer jezelf zonder die pillen of met?”

VALLEN EN OPSTAAN
Dankzij de goede jaren na zijn depressie, kan hij er nu met humor over schrijven. Toch weet hij zijn depressieve jaren zo te verwoorden dat je je goed kunt inleven in wat hem toen overkwam. Wie Pil leest, begrijpt beter wat een depressief mens doormaakt. Het is een hoopvol verhaal. Een verhaal over vallen, opstaan en weer doorgaan. Dit boek kan je onmogelijk niét raken!

Bekijk het interview bij Pauw en Witteman

Bezoek zijn website!

 


REACTIES

PIL

SCHRIJF EEN REACTIE

code
Klik hier als u de code niet kunt lezen.
Velden met een * zijn verplicht.
REËLLE TWITTERT
VOLG REËLLE