REËLLES NIEUWS

Pappie's kleine meid slaapt op straat

Ervaar het rauwe straatleven

Ervaar het rauwe straatleven

“Mama, mag ik even douchen, vraag ik. Nou, Steph, dat doe je thuis maar even, oké? We moeten ook een beetje op de kosten van het water letten, zegt ze terloops. Ik antwoord niet, om mijn moeder te beschermen. Pappie en mammie weten niet dat hun kleine meid nu dakloos is en op straat slaapt.”

In Pappie’s kleine meid slaapt op straat beschrijft Stephanie-Joy Eerhart haar leven tussen de daklozen en in de nacht- en dagopvang van het Leger des Heils, haar grote aandrang om drugs te gebruiken en haar moeite met acceptatie van haar dubbele handicap. Ook schrijft ze over de complexe verhouding met haar ouders, die lange tijd niet wisten dat hun dochter op straat sliep.

BOZE BUITENWERELD
Stephanie-Joy volgt speciaal onderwijs voor dove en slechthorende kinderen en wordt thuis opgehaald met een busje. Als ze zes is, wil ze oversteken naar het busje maar wordt geschept door een auto die tweemaal over haar voet rijdt. Vele operaties volgen, maar de pijn blijft en de voet is verminkt. Om haar voet te redden wordt weefsel uit haar bovenbeen gebruikt, waardoor ze veel lelijke littekens overhoudt. Regelmatig wordt ze in het gips gezet en loopt ze met krukken. Vader kan niet praten over het ongeluk en heeft regelmatig nachtmerries. “Mijn moeder wilde mij, als enige meisje in ons gezin dat ook nog eens dubbel gehandicapt is, beschermen tegen de boze buitenwereld en verstikte mij daardoor bijna met haar liefde.”

BORDERLINE
“Het gaat niet lekker thuis. De stress van mijn operatie brengt een hoop spanning met zich mee. Het hele gezin verlangt ernaar dat ik nu eens uitgeopereerd zal zijn en me helemaal op school kan richten. Voor mijn broertjes is het ook niet gemakkelijk geweest dat hun veertienjarige zus weer in het ziekenhuis lag, weer in het gips thuiskomt en bij een heleboel dingen hulp nodig heeft.” Op haar veertiende wordt ze uit huis geplaatst. Ze gaat naar het Orthopedagogisch Centrum Kennemerland en daar wordt vastgesteld dat ze een borderline-persoonlijkheidsstoornis heeft. Ze kreeg nog geen officiële diagnose want daarvoor moet je achttien jaar zijn. “Ik voldeed aan bijna alle negen kenmerken: stemmingswisselingen, zwart-witdenken, suïcidaal gedrag, impulsiviteit en verlatingsangst.” Ze gaat in behandeling bij het RIAGG.

VASTE KLANT
Dan gaat het van behandelgroep naar een project zelfstandigheidstraining, van woongroep naar opvanghuis, van instelling naar welzijnscentrum. Door haar drang naar drugs wordt ze dakloos en zwerft over straat. In haar zoektocht naar aandacht, geborgenheid en liefde verdooft ze zich met wiet, cocaïne, speed, xtc, ritalinpillen en methadon. Ze is vaste klant bij de dag- en nachtopvang van het Leger des Heils. Tussen haar veertiende en negentiende zwerft ze in en rond Haarlem op straat en in de opvang. Het kost haar vijf jaar voordat zij de kracht vindt om zich te ontworstelen aan het daklozenbestaan. Ze volgt een versneld detoxprogramma in een christelijke opvangstichting en leert leven met borderline en de pijn in haar voet. Ze overwint haar anorexia en haar verslaving aan zelfbeschadiging. Ze komt in een woonproject waar ze heeft afgesproken dat ze niet wordt gestraft als ze zichzelf heeft gesneden maar dat ze het wel zal melden. “Al die jaren was het mij verboden en heb ik vrolijk aan automutilatie gedaan. Lang niet alleen als het moest maar ook om te choqueren of, inderdaad, om de aandacht. Hier in huis moest ik het alleen melden en confronteerde ik niemand met mijn wonden. Hierdoor stond het veel dichter bij mezelf en gebeurde het toch minder!”

MANIER VAN OVERLEVEN
Even overweegt ze serieus om haar onderbeen te laten amputeren. “Ik heb altijd grote dromen gehad, ik wilde zoveel bereiken. In zoveel dingen heb ik gefaald omdat mijn voet het liet afweten. Ik kan niet verkroppen dat ik door mijn been anders ben dan anderen. Ik ben een perfectionist en wil altijd beter zijn dan de rest, altijd moet ik mij bewijzen naar mijn omgeving toe. Hierin faal ik keer op keer. Mijn wil heeft vaak mijn lichamelijke grenzen overschreden, vaak trotseer ik pijn om mijn doel te bereiken. Ik deed net of ik geen handicap aan mijn voet had. Dat was mijn manier van overleven.”

TERUGKIJKEND
Als ze terugkijkt en zich afvraagt waar het is misgegaan in haar leven, denkt Stephanie dat dat de dag was waarop ze werd aangereden door de auto. “De dag waarop ik niet langer een ongeschonden jong meisje was, maar een verminkt kind dat moest leren leven met haar handicap. In haar brief aan haar moeder probeert Stephanie een verklaring te vinden voor haar gedrag: “Drugs boden mij verdoving voor alle pijn en verdriet die ik voelde en geen plek kon geven. Ik denk dat ik zo, onbewust, ook mijn handicaps probeerde te maskeren. Als drugsverslaafde kon ik altijd weer afkicken, als anorexiapatiënt kon ik weer gaan eten en als dakloze kon ik weer een kamertje krijgen. Maar mijn handicaps, die bleven. En dat kon ik niet accepteren. Het straatleven bood mij de hardheid die ik lang nodig heb gehad om mij staande te kunnen houden in een veeleisende maatschappij met al haar verwachtingen.”

TOEKOMST
Met haar verhaal wil zij een stem geven aan de dakloze cliënten van het Leger des Heils. Ze wil graag, in de toekomst, een opvangcentrum opzetten voor dakloze verslaafden. Ze heeft altijd al hulpverleenster willen worden en overweegt om terug naar school te gaan om haar diploma Sociaal Pedagogisch Werk te halen. Het boek leest levensecht en rauw. Vanaf je eerste zin wordt je het verhaal ingetrokken. Als je het uit hebt, kijk je nooit meer met dezelfde blik naar de dakloze verslaafde stakkers die je tegenkomt in je wijk.

Bekijk een aflevering van het programma De verandering met Stephanie-Joy
http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1000748

KLIM OOK IN DE PEN
Ook een boek gelezen dat jouw blik heeft veranderd? Laat het ons weten! En wij wijden er een artikel aan! Reageren op dit artikel? We horen graag van jou!

 

Bekijk het filmpje met een interview van Stephanie-Joy


GERELATEERDE ARTIKELEN

Meer boeken lezen over jongeren met een beperking?

Blokje Wereld door de ogen van een autist 
 Psychotische thriller over een pubermeisje dat wordt gepest

REACTIES

Pappie's kleine meid slaapt op straat

SCHRIJF EEN REACTIE

code
Klik hier als u de code niet kunt lezen.
Velden met een * zijn verplicht.
REËLLE TWITTERT
VOLG REËLLE