REËLLES NIEUWS

Het regent geheugenstof

Stop meer kennis in je geheugen

Stop meer kennis in je geheugen

Een geheugen hebben dat enorm precies is. En taal horen in kleurexplosies. De Geheugenkunstenaars van Jeffrey Moore is een fictieve roman, maar geeft ons toch een beetje een kijkje in het leven van een synestheet.

VERKLEURD LEVEN
Noel Burun heeft een complex brein. Hij lijdt aan synesthesie én hypermnesie: stemmen en geluiden roepen bij hem kleuren op én hij heeft een meer dan groot geheugen. In de praktijk is dat voor Noel een bijna onoverkomelijke beperking. Bij alles wat er gebeurt, bij alles wat hij hoort of ziet, gaan bij hem alle registers open. Hij verliest zich in allerlei associatieve herinneringen. En daardoor is voor hem sociale omgang zo goed als onmogelijk.

GEHEUGENVERSCHIL
Wat Noel teveel aan geheugen heeft, lijkt zijn moeder tekort te komen. Zij heeft Alzheimer. Zijn vader was vertegenwoordiger van medicijnen en heeft Noel daar veel over geleerd. Daarom besluit Noel zelf een geneesmiddel te maken om zijn moeder te helpen. Bij zijn zoektocht krijgt hij hulp van vrienden die bijna net zo ‘vreemd’ zijn als hijzelf. Norval, het tegendeel van Noel, is een gemankeerd schrijver en fulltime flirt. JJ is een overenthousiaste kinderlijke nerd die zijn eigen ‘rookwaren’ verbouwt. Samira is een oosterse schone die lijdt aan een extreem kort geheugen.

KLEURENBLIND
De personages worden niet zoveel uitgewerkt in het boek. Noel met zijn veel te grote geheugen en zijn explosieve kleuren in zijn hoofd komt het meest uit de verf, maar veel wordt niet duidelijk over zijn ziekten. In een passage komt zijn beleving van zijn beperkingen wat explicieter aan de orde. Samira vraagt Noel naar zijn beleving van zijn ziekten. Waarop hij antwoordt dat ‘het hem moeite kost een wereld voor te stellen waarin letters en klanken neutraal zijn. Dat hij soms denkt dat mensen zonder synesthesie iets tekortkomen. Bijna alsof ze kleurenblind zijn’. 

EEN GEHEUGEN ALS EEN STOFZUIGERZAK
Het is een fictief verhaal, dus Noel is een verzonnen personage. Het is de vraag in hoeverre de auteur een waarheidsgetrouw beeld schetst van de ziektebeelden en de beleving ervan. Maar soms weet hij toch erg mooi te verwoorden hoe iemand die lijdt aan synesthesie en hypermnesie het zou kunnen beleven. “Mijn hersens zitten barstensvol. [….] Ik probeer niet alles te onthouden, dat gaat vanzelf. Soms krijg ik het gevoel dat mijn hersens op een dag zullen barsten, als een stofzuigerzak. Dat het overal geheugenstof regent.”

WONDERLIJK SPROOKJE
Niet alleen Noels brein is complex, ook het boek zelf is dat wat betreft de vorm. Het is een postmodern sprookje. Een speurtocht naar een ‘steen der wijzen’ waarin wordt gewisseld van verteller, stijlmiddel (dagboekfragmenten, nieuwsberichten, door een derde persoon vertelde stukken) en vertelkunst. Het boek is een explosie van literaire verwijzingen, informatie over ziektebeelden, medicijnen, genees- en kruidenmiddelen, en nog veel meer. Het is nogal wat, maar het levert een originele roman op.

KLIM OOK IN DE PEN!
Denk jij ook in geuren en kleuren? Of ben jij een uitzonderlijke kei in onthouden? Ken je andere goede boeken, films of andere media over synesthesie? Laat het ons en de lezers weten! Reageer op dit artikel! Dan kan iedereen van jouw ervaring leren.


GERELATEERDE ARTIKELEN

Reëlle weet al meer over de ziektes in De Geheugenkunstenaars. Jij ook?

Blokje De wereld in kleur beleven
Blokje Alzheimerpatiënten kunnen nog wel leren

REACTIES

Het regent geheugenstof

SCHRIJF EEN REACTIE

code
Klik hier als u de code niet kunt lezen.
Velden met een * zijn verplicht.
REËLLE TWITTERT
VOLG REËLLE