REËLLES NIEUWS

Het meisje dat uit de stilte kwam

Het meisje dat uit de stilte kwam

Het meisje dat uit de stilte kwam

“Kun je je voorstellen hoe het is om je woonplaats ineens opnieuw te ontdekken? Dat je de stad niet alleen ziet, er niet alleen doorheen slentert, die niet alleen ruikt en de polsslag ervan voelt, maar ook hoort?”

Zo begint Het meisje dat uit de stilte kwam van Fiona Bollag. Voor de meeste mensen, en zeker jonge mensen, is kunnen horen een vanzelfsprekendheid. Dat dit niet voor iedereen geldt, laat Fiona op indringende wijze zien in dit boek.

TE VROEG GEBOREN
Fiona werd in 1983 geboren. Ondanks dat ze twee maanden te vroeg was geboren leek alles goed te zijn gegaan. Ze was weliswaar klein, maar ademde onmiddellijk zelfstandig. Haar ouders noemden haar Fiona. “Fiona is afgeleid van de oud-Ierse naam Fionn en betekent ‘de bloem’, ‘de schone’, ‘de wijze’. Zo kreeg ik mijn naam. En niemand stelde zich de vraag of het prinsesje, de schone en wijze, wel kon horen.”

VERBONDENHEID
“Horen schept een band. Als je niets hoort, ben je buitengesloten. Als hun eigen moeder was vertrokken, hoorden de baby’s op de Afdeling vroeggeborenen de sussende stemmen van de andere moeders en de verpleegkundigen, een zacht gefluister dat bijna even prettig was als het strelen van een hand. Ze hoorden het ademen en kirren van de andere baby’s en voelden zich met hen verbonden. Dat had ik allemaal niet. En niemand die het wist.”

HOORNGESCHAL
Fiona huilde veel zonder dat daar een duidelijke oorzaak voor leek te zijn. Haar vader had een vermoeden maar durfde dat niet uit te spreken. Dus koopt hij een posthoorn. “En zo stond hij in de deuropening van de slaapkamer, zette de posthoorn van aangeslagen messing aan zijn lippen en blies erop. Het klonk zo hard dat hij er zelf van schrok. Mijn moeder rende naar mijn bedje omdat ze ervan uitging dat ik wakker zou worden en van schrik zou gaan huilen. Maar ik sliep in alle rust verder, alsof er niets aan de hand was. In mijn wereld was immers ook echt niets gebeurd.”

HOOP
Dit voorval maakte veel duidelijk. Fiona wordt onderzocht. Ze blijkt nog restgehoor te hebben, krijgt hoorapparaten en therapie. Die therapie slaat niet aan en Fiona lijkt zich als peuter niet te ontwikkelen. Dan hoort haar moeder van de succesvolle therapieën van mevrouw Schmid-Giovannini. Zij laat Fiona toe op haar school voor slechthorenden en dat blijkt het begin van iets moois te zijn.

“Mevrouw Schmid-Giovannini keek me aan. Ze hield een cassettedoosje in haar hand en deed het open. ‘Maak open!’ zei ze. ‘Maak open… maak open!’ Met elke herhaling varieerde ze de klemtoon, de stemhoogte, de dictie – als een toneelspeler die zijn rol instudeert. Gefascineerd keek ik naar haar mond, haar mimiek en het cassettedoosje dat ze naast haar gezicht hield. Er gebeurde iets… ‘Maa oo!’ zei ik ineens. Mevrouw Schmid-Giovannini straalde. ‘Maak open!!!’ zei ze en ze gaf me het cassettedoosje. Mijn ouders konden nauwelijks bevatten wat er was gebeurd. Ik praatte! Het klonk hol en laag, maar ik praatte. En ze konden me verstaan.”

MET VALLEN EN OPSTAAN
De therapie vordert langzaam.Fiona hoort niets, maar haar ouders en mevrouw Schmid- Giovannini willen haar leren praten als een horend kind, dus zonder gebarentaal. Omdat ze hoort, moet ze van alle woorden via lezen, spraakafzien en voelen leren hoe ze het uitspreekt. En dat gaat langzaam. Maar Fiona maakt vorderingen en ontdekt dat ze toneelspelen leuk vindt. Voor haar toneelspel krijgt ze zelfs veel lof. Omdat Fiona veeleisend is, leert ze zelfs Engels spreken. Rond haar twaalfde raakt ze steeds meer in een isolement omdat haar leeftijdgenoten haar links laten liggen. Ze denkt zelfs vluchtig aan zelfmoord, maar dat wil ze haar ouders niet aandoen.

TECHNIEK
Hoorapparaten ontwikkelen zich steeds verder en Fiona hoort over cocleaire implantaten. Hiermee zou ze zelf fluitende vogels kunnen horen, volgens vrienden die al eerder zo’n CI hadden gekregen. Fiona wil dat ook en ze besluit tot een operatie. Eerst aan één oor. Hoe een CI werkt kun je zien in het filmpje onderaan het artikel. De operatie is een succes en langzaam wordt het geluidsniveau opgevoerd zodat Fiona kan wennen aan haar nieuwe ervaringen. Horen blijkt niet eens zo simpel te zijn. Het horen van haar eigen stem was een vreemde ervaring en ze moest geluiden leren thuisbrengen. Ze was immers stilte gewend. Wat ze hoorde klonk veelsoortiger en ze hoorde zelfstandiger, zonder dat ze op geluiden hoefde te worden geattendeerd. Ook haar spraak ging vooruit: “In mijn halfjaarlijkse rapport in 2000 stond: ‘Fiona drukt zich bijna moeiteloos uit in het Duits. Haar spraak klinkt natuurlijk, haar spraakgevoel wordt steeds beter. Verkeerde uitgangen komen nauwelijks nog voor…’”

NIEUWE KANSEN
Haar implantaat biedt Fiona nieuwe kansen maar haar zelfvertrouwen is nog niet meteen terug. Dat komt langzaam en eigenlijk pas als ze stopt met haar opleiding tot coupeuse en zich richt op economie en het bedrijfsleven. Daar wordt ze gelukkig van ze gaat ook weer reizen naar familieleden in Amerika om haar Engels bij te spijkeren. Als ze ook haar tweede implantaat krijgt, is ze helemaal uit de stilte gekomen.

Hoe werkt een cochleair implantaat?


REACTIES

Het meisje dat uit de stilte kwam

SCHRIJF EEN REACTIE

code
Klik hier als u de code niet kunt lezen.
Velden met een * zijn verplicht.
REËLLE TWITTERT
VOLG REËLLE