Naam:

Nico Blok

Functie:

Waar het leven me leidt, op dit moment projectleider.

Geboren in:

Gouda

Organisatie:

Waar het leven me leidt, op dit moment KennisCentrum CrossOver

Omschrijving:

Website:

www.nicoblok.nl

Met de volgende beperking heb ik de meeste ervaring:

Ik ben wat vergeetachtig, en HEEL ERG chaotisch! Soms denk ik te veel en ik heb zeker een paar hersenkronkels. En verder heb ik een spierziekte, maar dat is meestal geen beperking. Wel een handicap, maar geen beperking. He verdorie, wat word ik weer filosofisch.. (geeft zichzelf een klap op z’n hoofd).

Mijn grootste beperking is:

Ik vind zo veel dingen leuk in het leven, dat ik vaak niet goed weet wat ik moet kiezen en dat ik ook heel slecht ben in ’nee‘ zeggen. Daardoor doe ik soms/vaak wat te veel dingen tegelijk doe (naast mijn werk, van alles en nog wat.) Hopelijk dat deze beperking in de toekomst wat minder wordt.

Deze beperking zou ik niet willen missen:

Mijn spierziekte.

Mijn favoriete blog is:

Een favoriet blog heb ik niet en ik ben geen 'blog-volger', maar zeker op Hyves lees ik af en toe erg graag. En sinds kort ben ik verbonden met deze mooie blog

Ik ben allergisch voor:

Egoïstische mensen, oneerlijke mensen, arrogante mensen, ’spruitjes-mensen‘ (dat zijn Nederlanders die heel veel zeiken, vaak om niks, omdat het nooit goed genoeg is), asociale mensen, vlees met zwoerd of van die hele vetranden (brrr), kattenharen en huisstof. De laatste twee allergieën gaat het nu overigens veel beter mee dan vroeger, dat is wel fijn.

Mijn motto is:

1 Als je iets wilt en je gelooft in jezelf, dan kun je het bereiken.
2 Je mag er zijn, met al je mogelijkheden en al je beperkingen.
3 Ik hoop dat ik in mijn hart altijd een stukje kind blijf.

Ik ken mensen met een beperking:

Iedereen heeft beperkingen!

Mijn onderwerp voor Postbus 51:

Een stukje positiviteit in dit land zou geen kwaad kunnen. En dat het ooit eens niet over ’gehandicapten‘ (dingen) gaat, maar over ’mensen met een handicap‘ met hun talenten. Met vooral nadruk op het mens-zijn.

Ik zou wel eens 10 minuten om de tafel willen zitten met:

De Daila Lama.

Blog berichten:

• Meer proefkonijn dan patiënt

Het leven losgelaten: wanneer je niet meer verder kunt

Zonder handen