Werken rond de feestdagen

Waarom schreef ik het? Ik weet het niet meer. Maar de gebeurtenissen herinner ik me weer als de dag van gisteren, en mijn humeur wordt zonnig ook al regent het buiten pijpenstelen. Daar komt ie.

Augustus 1997

Dit jaar was mijn verjaardag de aangenaamste sinds jaren. Dat kwam door Walter.
Precies drie weken voor mijn verjaardag bezocht ik Walter’s woongroep. Mijn afspraak aldaar bleek echter niet door te gaan wegens een onbesuisd bromfietsongeluk van mijn gesprekspartner. Plotseling een zee van tijd. Als altijd geniet ik van mijn binnenkomst: alle aanwezige heren komen mij een hand geven. Sommigen gaan er zelfs voor in de rij staan, als op een receptie. Ook Walter komt eraan: ik zie hem opstaan van zijn royaal versierde stoel. “Ik ben jarig/ik ben jarig”, glundert hij. Hij spreekt snel, staccato, herhaalt alles wat hij zegt. 43 Jaar nog wel! Opgetogen gaat hij weer zitten….43 jaar !

Al cadeaus gehad? Komt nog/komt nog. Verrassing? Nee, Walter weet al wat hij krijgt: een diep bord!! Een diep bord en misschien een soepkom/een soepkom misschien. Onder de indruk bedenk ik mij dat zelden een diep bord met zoveel blijdschap zal zijn ontvangen.
Maar er is nog meer leuks: vanmiddag zal Walter bij zijn moeder op bezoek gaan. Ook daar een cadeau? Jazeker: een fietsbel/een nieuwe fietsbel! Nu deel ik met Walter een passie voor verzamelen. Samen verkneukelen wij ons over het vooruitzicht op een fraaie aanwinst voor de (fietsbellen)verzameling. Bovendien zal moeder zijn lievelingseten koken: “tomatensoep, tomatensoep”roept hij enthousiast. En gehaktbal, gehaktbal en bloemkool, bloemkool en aardappel natuurlijk aardappel. En nog een lekker toetje? Natuurlijk: sjokladepudding!! Zijn groepsgenoten knikken instemmend en mompelen ook: sjokladepudding!

Kijkend naar Walter weet ik weer: zo ben je jarig, zo doe je dat. Wanneer ben ik ermee opgehouden dat zo te doen? Een grote vergissing. En ik neem me voor over enkele weken een poging te wagen van mijn eigen verjaardag net zo’n feest te maken.

Het was niet eens zo moeilijk. Een stralende dag, waar ik ongegeneerd van heb genoten, van het eerste kopje thee in de ochtend tot de laatste borrel, ’s avonds met de buren. Het cadeautje van de kinderen: een opener om onwillige deksels te openen: “dan hoef je dat niet meer aan papa te vragen.” Papa die verzucht dat daarmee de laatste bezigheid waarvoor zijn aanwezigheid in huis onmisbaar was, is opgehouden te bestaan. Tja…

Vlinders kijken op de vlinderstruik, een kopje koffie in de zon. Taco’s en schaafijs toe: een zonniger feestmaal kan ik me niet indenken. Zelfs mijn fietstocht naar het centrum is een genoegen. Op de terugweg beleef ik zelfs dat op een van Hilversums onmogelijke kruispunten, waar fietsers een beklagenswaardig soort zijn, een taxi voor mij stopt. Een taxi nota bene!! De taxichauffeur (raampje open, zonnebril, mouwen opgerold) zegt: “U keek zo vrolijk, ik dacht, ik stop maar eens”. Naast hem, op de passagiersstoel, zit een kleine Chinese man vriendelijk tegen mij te lachen. Verbluft stap ik op mijn fiets. “Ik ben jarig” zeg ik dan in een opwelling, blij als Walter. “Proficiat!”, roept de man in de taxi. De Chinees maakt een paar buiginkjes.

Opgetogen fiets ik naar huis: wat een verjaardag!

Mariet Cleekx is psychiater bij Altrecht GGZ op een afdeling voor langzaam lerende daklozen.
Lees ook haar profiel

REACTIES