24 januari 2012

Viola Baas

Meer dan een hulphond

Misschien een gek of raar verhaal, maar ik wilde er toch een stukje over schrijven.... Vorige week dinsdagavond, het is 18:30 uur als mijn telefoon gaat. Vrolijk nam ik de telefoon op, ik had namelijk die dag nog gewerkt, maar nu had ik een week vakantie. "Met Viola, ha mam!"

Toen werd het even stil aan de lijn, mijn moeder belde met een niet zo leuke boodschap. Helaas was mijn opa (88 jaar) die middag overleden... Dit nieuws kwam niet geheel onverwacht, maar toch... het horen is anders dan er iedere keer rekening mee houden. Opa was niet ziek, maar oud, hij had zijn leven geleefd en had genoeg gehad. Ik luister naar mijn moeder en we praten even. Als we hebben opgehangen dringt het eigenlijk pas goed tot me door. En op dat moment merk ik dat Bo naast me staat. Hij doet niets, hij staat alleen maar naast me. Ik geef hem een aai en hij legt zijn kop op mijn knie.

VRIJDAG
Morgen is de begrafenis. Neem ik Bo mee of niet? Kan ik oppas regelen? Toch even contact hebben met Kitty (mijn trainster). Die geeft aan dat zij die keus niet kan maken (ook wel logisch eigenlijk), maar dat ze denkt dat Bo het wel kan.
Maar eerst vind ik dat ik even bij oma langs moet. En ook mijn moeder had ik nog niet gezien. Dus Bo en ik stappen in de auto en rijden richting Zwolle. Bij oma aangekomen zijn daar ook mijn drie tantes. Oma heeft Alzheimer en kan niet goed begrijpen wat er is gebeurd, keer op keer vraagt ze waar haar man is. En keer op keer hoort ze dat die is overleden. Iedere keer als ze dat hoort lijkt het of ze dat voor het eerst hoort en is ze intens verdrietig. Bo is erg rustig, hij kijkt en denkt er het zijne van zo lijkt het. Ik maak hem los van de lijn en hij zoekt een plaatsje in de kamer. Op een gegeven moment roept oma uit dat het niet eerlijk is en ze begint weer te huilen. Bo staat op en gaat dit keer met zijn kop bij oma op haar knie liggen. Op dat moment kan ik ook niet langer de emoties meer houden, ik zie Bo kijken en hij komt naar me toe. Hij troost!

ZATERDAG
Eerst is er een kerkdienst in een grote, mooie, oude kerk in Zwolle. Om 8:30 uur zit ik met Bo in de auto, ik ben zenuwachtig. Eenmaal in de kerk merk ik dat Bo gespannen wordt. Ik kijk het even aan maar wordt ook onrustig wat weer zijn invloed heeft op Bo. Ik besluit dat Bo misschien beter in de auto kan wachten tot de dienst voorbij is. Mijn zusje neemt Bo mee naar de auto en geeft hem daar een merkpijp. Zo heeft hij wat te doen. De dienst is mooi, en na afloop bij het uitdragen van de kist schijnt zelfs de zon. Ik ga naar de auto om me aan te sluiten in de rouwstoet. Bo zit in de auto op me te wachten. Op de begraafplaats besluit ik Bo mee te nemen. Met mijn nichten en neven en mijn zus loop ik met Bo naast de auto waar opa in ligt. Bij het graf verzamelt iedereen zich en er wordt een gedicht voorgelezen door mijn moeder. Bo ligt al die tijd netjes voor de rolstoel heel zacht te piepen. Oma zegt nog tegen hem "je mag best wel even huilen hoor". Kippenvel kreeg ik.

Als laatste groet heeft iedereen een handje strooibloemen op de kist gestrooid. Oma als eerste en als laatste. Toen ging Bo staan, blafte 1x richting de kist en iedereen kreeg een brok in zijn keel. Het was goed, we lieten opa veilig achter. Toen we aan het eind van de middag bij oma thuis waren vond Bo een kussen onder de tafel. Normaal gesproken mag Bo geen kussen pakken. Maar nu ging hij erop liggen, helemaal opgerold zonder dat iemand het gezien heeft. Ik zag het pas toen hij al in een diepe slaap was. Voor deze ene keer heb ik hem laten liggen. De dag had iedereen veel energie gekost en daar was Bo een mooi voorbeeld van.

Als ik dit verhaal zo teruglees vind ik het eigenlijk best een 'zweverig' verhaal. Maar het is zo gegaan en ik vond het mooi om dat met jullie te delen. Een hulphond is meer dan alleen een hulpje. Maar natuurlijk weten jullie dat allemaal al lang.


Viola en haar hulphond Bo.