De Crohn op mijn feestdagen

Als Crohnprinses mag het maar beter een pondje meer zijn. Waar iedereen zich in december druk maakt over de kilo’s die er bij komen, begin ik me een beetje zorgen te maken over de kilo’s die er áf gaan.

Bijna iedereen (in ieder geval bijna alle vrouwen) heeft wel in zijn achterhoofd wat zijn ideale gewicht is. De meesten beginnen zich zorgen te maken als ze daar een stuk boven zitten. Ik maak me zorgen als ik er onder duik. Want als je Crohn opvlamt vliegen de kilo’s er af. Afvallen is dus geen goed teken als het spontaan gebeurt.

Mijn alarmbellen gaan rinkelen als ik de 60 kilo nabij zie komen. Idealiter weeg ik 63 of 64 kilo. Bij 62 zit alles net wat ruimer en bij 61 kan ik zelfs mijn allerskinnieste skinny jeans weer aan die achter in de kast ligt. Maar als de weegschaal minder dan 60 aangeeft, zie ik de voordelen niet meer. Dan ga ik me afvragen of ik tóch niet weer eens aan de medicijnen moet. Maar dan ben ik zo bang dat ik óók weer een coloscopie moet. Daarvoor moet ik dan twee dagen vasten en is zelfs die allerskinnieste skinny jeans te wijd. Waarschijnlijk ben ik de enige vrouw die zich in december zorgen maakt omdat haar gewicht te láág is.

Als een soort Gargamel roep ik al jaren op Twitter, Hyves en Facebook dat ik kerst háát, en dan bedoel ik vooral de wanstaltige decoraties (waarvan de meeste zo veel stroom verslinden dat de laatste besneeuwde poolkappen spontaan smelten), de stomme liedjes én het feit dat dit circus stipt op 6 december losbarst. Bovendien geeft de hele kerstpoppenkast me een onbehaaglijk gevoel van schijnheiligheid: 2 dagen per jaar vrede op aahaarde terwijl we de rest van het jaar elkaar de hersenen inslaan. Zolang er oorlog is, geloof ik niet in kerst.

Maar dit jaar zie ik er eindelijk het nut van in: twee dagen lang eten, vijf minuten van bezinning en dan weer een kop warme chocolademelk. Mét slagroom natuurlijk. Ik doe het deze feestdagen gewoon op z’n Yvon Jaspers. Gezelligheid en ouderwets Hollandse kneuterigheid: ik omarm jullie! En als vriend er dan even uit is met de hond (misschien ben ik wel zo afgevallen omdat ik dat te vaak zelf doe…) bak ik misschien wel een appeltaart. En als ik dan mét die taart in mijn handen op de weegschaal ga staan, dan weeg ik vast al 61 kilo. Vast.

Maar nu eerst een kop thee mét chocoladeletter. Want die hebben we ook nog.

---

Kim Bergshoeff is tekstschrijver en blogt regelmatig over haar ervaringen met de ziekte van Crohn. Nieuwsgierig geworden naar Kim?
Lees dan haar profiel en eerdere blogs