Naam:

Frouckje Grijpstra

Functie:

Pedagogisch hulpverlener, momenteel langdurig
ziektewet (zoekende naar een toekomstdroom).

Geboren in:

São João del Rei (Brazilië)

 

Organisatie:

Binnen de Jeugdhulpverlening.

Website:

Ik schrijf sinds kort een column op www.onzichtbaarziek.nl

Met de volgende beperking heb ik de meeste ervaring:

De gevolgen van de ziekte Endometriose in de afgelopen jaren. 

Mijn grootste beperking is:

Denk ik de invloed van de ziekte op mijn keuzevrijheid (op allerlei terreinen van mijn leven) en hoe weinig invloed ik zelf op de ziekte lijk te hebben.

Deze beperking zou ik niet willen missen:

Het onzichtbare van mijn ziekte. Dit is ambivalent. Juist dit onzichtbare heeft onder ander geleid tot late ontdekking van deze ziekte. Ik kom onbegrip tegen hierdoor. Geregeld zou ik willen dat mijn ziek zijn meer zichtbaar was!  Maar het onzichtbare maakt ook dat ik niet mijn ziekte hoef te zijn, dit staat niet meteen op de voorgrond.

Mijn favoriete blog is:

Ik heb niet één favoriete blog.  De ene blog is heel intrigerend, de andere schrijft een openhartige werkelijkheid, weer een andere inspireert of informeert. Ik lees bijvoorbeeld de blog van Paulo Coelho en Anita Roddick geregeld. Dichter bij huis volg ik de blog van een collega, maar het is ook prachtig om alledaagse geniet momentjes van een vriendin over haar kinderen te lezen. En soms lees ik gewoon een blog die ik toevallig tegenkom op internet, omdat ik een bepaald onderwerp had ingetypt op google.

Ik ben allergisch voor:

Het moment waarop mijn allergie (onbewust) tot uiting komt. De vraag is maar waar die allergische reactie vandaan komt en of het iets zegt over de gedragingen van de ander of juist iets over mij. Dit voelt niet fijn en het doet vaak niet recht aan de persoon waar ik het naar toe uit. Toch lijkt dit soms onoverkomelijk en is het waarschijnlijk menselijk.

Mijn motto is:

Volgens mij heb ik niet één grote levensmotto. Dan kies ik voor:
Geloven in het goede. Ik wil graag altijd het positieve zoeken. Mooi vind ik dan ook de gedachte “wat je de kosmos instuurt, komt ook bij je terug”. Je moet het soms alleen wel willen zien en het komt zeker niet op commando. Er is een actieve houding nodig. Dus:  “Sometimes we don't know what we're waiting for, that's the time to be the first one on the dancefloor”.

Ik zou wel eens 10 minuten om de tafel willen zitten met:

Oei, dat is een moeilijke! Ik kan een hoop mensen bedenken waar ik wel mee om tafel zou willen zitten. Mag het ook een onmogelijkheid zijn, iets wat niet aan mij is om te kiezen, waarvan ik niet eens weet of het/hij/zij bestaat en de vraag dan nog maar is of ik het wel durf? Dan zou ik op dit moment kiezen voor God. En die 10 minuten zijn dan wel heel kort ben ik bang!

Blog berichten:

• Mijn naam is Endometriose